Again already?

Got my period. Again.

Somebody take my computer away and put me in a straight jacket for the week before I start blurring out mean, nasty, ugly and things again. I have PMS bad. My negative dark sides come up. My poor, little me takes over. I’ve always been intrigued with the following thought:

Does PMS let out the REAL me – you know – like how children and drunken people say what they REALLY think and feel? And for the rest of the month I just act and behave domesticated, how one is supposed to be (behaved, friendly, patient, strong, with a smile)?

Or am I a TRULY one of those Stepford-kinda wives (you know, eager-to-please, overly-submissive, and trying to be ever sweet and beautiful) but once a month my hormones (which my ex used to call 'demons') take over and I can’t help but feeling blue and sorry for myself and yell at the world because it's all your fault. And God's. Because, hey, why did it take so f#$%^ng long to get pregnant (I mean, I've waited 4 years, I think we're done testing my patience) and then my baby had to die?

Ai, PMS is already taking over. I better hurry, wrapping this up before it gets too ugly.

So, this week I will try to not turn to my computer and cry, until the demons hormones have settled down again. Even though I feel a huge breakdown coming up. It’s almost April. Last April I discovered I was pregnant. God, I remember as if it was yesterday. I was on holiday in St Maarten and so happy I wanted to scream from the rooftops that I was pregnant again (I might actually have done that). I was SO relieved. Finally. A sibling for Imani. We had been trying for so long.

But now? A whole year later. April again. And what do I have? NOTHING. Still no second child. Not even pregnant! And that's what hurts most. Still not even being pregnant again. Oh God, I’m going to cry right this minute. Where are my pills? Where is my straight jacket?

I better check out for a few days. I'll be back when I am all happy and in spring mood again!

Comments

[mo]

Hang in there, lieverd. Hold on to the sun! Sunny days will be again.

[Kristi]

Jess, ben ik droevig dat uw periode en samen met het die smerige hormonen en moodswings achter is. Het is ongelooflijk oneerlijk dat u zo lang op een baby hebt moeten wachten, en ik beschuldig op dit punt u niet van ongeduldig het zijn over het! Maar ik geloof dit voor u zal gebeuren. Ik wens enkel uw belang dit ik u kon vertellen wanneer. Hang daar in!

(Gedacht P.S. - zou het pret zijn met uw Nederlandse vrienden binnen te proberen en te mengen, zodat ging ik naar www.dictionary.com en had mijn vertaald bericht. Ik kan geen één enkel woord van het nu lezen!!)

:)Kristi

[jess]

Kristi, that is hilarious!!!

I can actually understand what you're trying to say, even though it is quite literally translated per word and they forget to look into grammar. It took me a while to figure out it was YOU, I thought it was somebody new from Belgium or something (where they do speak Dutch, but in a very 'funny' way). Until I saw your trademark :) behind your name.

You crack me up each time!

[Mariska]

Dag Jess,

Ik kwam via-via op jouw weblog terecht en heb nu bijna het hele verhaal gelezen. Indrukwekkend hoe je het hebt kunnen verwoorden, en hoeveel verder je al bent in het verwerken van je verdriet.

Ik heb niet zelf zoiets meegemaakt, een van mijn beste vriendinnen wel. De nacht voor haar zoontje werd geboren en stierf, heb gedroomd dat dit zou gebeuren. Dat bond en bindt mij voor altijd aan haar en haar verdriet; het voelde voor mij of ik een soort van medeplichtig was.
Nog los van het feit dat mensen het moeilijk vinden om met zo'n situatie om te gaan is het, zelfs voor moeders denk ik, moeilijk voor te stellen hoe echt Nolan jouw kindje was, ook al was hij nog niet geboren.
Mijn stiefmoeder heeft mij ooit verteld dat zij na 25 jaar nog steeds elke dag aan haar overleden babyzoontje denkt. Met steeds minder pijn, dat wel. Bij zowel mijn vriendin als mijn stiefmoeder is hun kindje een tastbaar onderdeel van de familie geworden door foto's of herinneringen die er in huis te zien zijn (zoals jouw bandje en birth certificate), dat maakt het gemakkelijker er met vrienden en familie over te praten. (H)erkenning van jouw verdriet is ontzettend belangrijk! Dan voel je je minder alleen daarin. Al zal niemand, zelfs jouw man niet, het echt met je kunnen delen.

Elk jaar zijn geboorte- en sterfdag van de kindjes herinneringsdagen, die in zekere zin worden 'gevierd'. Zo creëer je voor jezelf ook een mooie kant aan de herinnering, en niet alleen de nare van het verlies.

En dit blog schrijf je niet voor niets, want het kan anderen helpen hun verlies te verwerken of om anderen tot steun te zijn.

Ik wens je heel veel sterkte, en ook veel geluk met je prachtige dochter! Ik duim voor je dat zij en Nolan nog eens een broertje of zusje krijgen.

[marvin]

Hi hon...

could not find you email address anymore. Wonder how you are. Your writing makes me think you are sad. The happy easter movie made me think you made fun that day. I hope you are well. How is Norman and his wild plans?

wat is je email nu? en dat van norman?

take care..love marvin

[marvin]

ps do not reply to "whybe@theoffice.net" i do nog read it!!x