Hormones talking

Granted... I had a few very very good days last week. I even heard myself answer "fantastic!" when my mom was asking me how I was doing. And I meant it.

But today... oh boy. Today is not good. It's raining. I'm crying. I got my period. And I am mad at Norman! I know it is absolutely unfair, but I blame him for having only one child. He has two, he is "all set". I wanted four. I have always wanted a big family. I have said that to my ex (who agreed, sarcastically enough) and I have said it to Norm. I was clear on that at any beginning of a relationship.
I wish I had grown up with more siblings. I never understood why my parents kept it at two. I want a bigger family. It has been my wish for as long as I can remember. Other girls dream of their wedding day. Not me (which is probably for the better, because I am still waiting on that one too...). "All" I wanted was a big family. All I still want, is a big happy family.

I haven't really given up on my dream yet. But it is coming to an end rapidly. My husband will be 48 this year. I will be 36 next week. I don't think a big family is really in my future anymore. On top of that: I have ONE ovary. I am over 35 (which the doctors remind me off every time I see them, thank you very much) so my fertility is dropping fastly each month. And to top that all of: I have endometriosis, which causes infertility in 30-40% of the women. Oh, and don't forget that there is still that 30% chance of placenta abruption again. And a husband who is not rushed at all by any of these factors (even though the doctor told me -just yesterday- to not wait too much longer with trying). Add it all up and it does not look that I will get pregnant anytime soon, does it? Despite all this, and the deep longing I have been having for years now, my dear Norman is not very likely to "cooperate". He is taking his good ole' time thinking about it and insists that "circumstances" should be better. That I should be better. He probably measn very well, but it has the counter effect. The bigger the baby wish, the harer it is for me to find peace within me.

I can already hear Imani asking, twenty years from now. "Mom, why don't I have any brothers or sisters?" And I will probably be answering that "your dad is still waiting for everything to be perfect!". No, scratch that. I will probably be answering "That's why I left your wishy-washy father. He would tell me one thing one week, and another thing the next week. He blamed it all on me not being emotionally ready, but the real truth was that he first wanted to make a new carrreer, move to a bigger house, wait till we were spiritually re-connected and then... then my dear... I was in my menopause!".

Sigh. These are the hormones talking. I hope you understand. But I like to think that hormones -just like children and drunks - always speak the truth. It's that one moment of the month where you forget your manners and let the child in you come out. Abd that child is pissed. I feel like a little girl, stamping her feet, because she can't get what she wants because her mommy says "NO". Or her husband, in this case. Or God, depending on how I look at it. After all, the one time I did get Norman to be excited about another child, God took it away. But mostly I am mad at Norman. Nolan is gone, I need to move forward. But it takes two to tango.

You know what I am most upset about? That the age difference between Imani and a possible sibling (you see that I haven't given up hope yet) is just getting so HUGE! To show you how obsessed I am over the age gap, here's what inner conversations I have with myself:

Hmmm.. didn't get pregnant again this month. My husband isn't ready! May be next month? Oh God, if next month I would get pregnant, I will be having the EXACT same pregnancy months as with Nolan. The due date might even be the same. Oh, I'm gonna cry. I miss him so much. But wait a minute.... if it doesn't happen next month, I will not even have a baby this year! What's worse? I won't even have a baby until 2008. Two-thousand-and-eight!!! That is seven whole years later than Imani was born. She was born in 2001 and ever since that year I have been wanting, longing, hoping, trying to get pregnant again. Why is God so cruel? Why is Norm so cruel? Life sucks... boohoohoo... nobody loves me... boohoohoo...

And this - dear internet - is just ONE example of how I can work myself up from being perfectly fine, to deeply depressed within minutes.

The age-thing just makes me want to cry. I wanted Imani to have somebody to play with. To giggle with. To go to school with. All the things my sister and I had. All the things Norman had with his FOUR other siblings. But our daughter won't be having that. No, so far she is pretty much an only child, unless her much older step-brother comes over. Today she is sitting in front of the TV, because she has nobody to play with on this God-forgotten island. Oh boy, here I go again, into another mental spin...

Comments

[mo]

Oh ja is het niet afschuwelijk frustrerend. Wanneer zijn mannen daar ooit klaar voor. Ik heb Dominic maanden lang proberen te overtuigen.. Ik herken het rekenen en tellen. En ik ben over 2 maanden al 37! Houd de moed er in Jess, Norman draait vast spoedig bij. En geloof het of niet maar er zijn meer dan 1 vruchtbare dagen per maand! Hou vol sweetie!

[mo]

Oh ja is het niet afschuwelijk frustrerend. Wanneer zijn mannen daar ooit klaar voor. Ik heb Dominic maanden lang proberen te overtuigen.. Ik herken het rekenen en tellen. En ik ben over 2 maanden al 37! Houd de moed er in Jess, Norman draait vast spoedig bij. En geloof het of niet maar er zijn meer dan 1 vruchtbare dagen per maand! Hou vol sweetie!

[Daph]

Ik kreeg van de week Dion's dikke babypak terug van mijn schoonzus. M'n neefje was er al weer uitgegroeid. Het is zo'n schattig pak, heel simpel, heel zacht. En het hing daar, over m'n eettafelstoel. Alsof we ieder moment naar buiten konden gaan, een stukje wandelen met ons kleine ukje. Pieter en ik hadden het er net die avond over wat we zouden doen als we de staatsloterij zouden winnen. Dus zei ik: dan zou ik wel een kindje mogen toch? Dan zou ik niet hoeven werken, jij hoeft er niets voor in te leveren. En hij keek me aan en zei: nu vraag je me iets waar ik een antwoord op ga geven waar jij dan weer verdrietig van gaat worden. En dat wil ik niet. Dus laten we er over ophouden... We keken verder tv, geen idee wat er aan stond, de tranen liepen over m'n wangen. Ik heb het hem niet laten merken, waarom ook. Hij wil het niet, en meestal kan ik me daar bij neerleggen. En soms ook niet...

[ber]

dear girls, I don't mean to be rude. but why is often so hard to see the what you all DO HAVE? and I don't mean material stuff, you know! look at the beautiful children you all DO have. at your husbands, who may be selfish at any moment (but aren't we all every now and then??), but love and support you too!
and it hurts to see how much pain you cause to yourself, jess. at the same time I realise that it's all easy for me to say....

[Jess]

Yes Ber... it is easy for you to say.

[Jess]

Daph, ik weet dat het diep zit bij je. Ik wou dat ie er ietsje meer voor open stond. Norman zegt in ieder geval niet definitief 'nee'. En als ie dat wel zou doen, dan zou ik serieus over mijn verdere relatie na moeten denken. Hij knan je wel inruilen over 15 jaar en DAAR heb je dan zo'n zielswens voor opzij gezet? Ik weiger om straks op mijn leven terug te kijken als ik 80 ben, met spijt over dingen die ik niet heb kunnen hebben. Als God (of hoe je het ook noemt) zo beslist, dan heb ik me erbij neer te leggen. Maar een man? Dacht het niet. Dit is 2007 en ik heb ook een WIL.

[Marjolein]

Tuurlijk moet je kijken naar wat je WEL hebt, maar dat neemt de pijn niet weg en het verlangen naar een baby!
't is inderdaad makkelijk praten voor anderen. Ik weet nog dat ze toen tegen mij zeiden:"Ach joh, je bent nog jong!"
Lief bedoeld, maar wat heb je er in hemelsnaam aan?

[Daph]

Soms is het inderdaad jammer dat hij zo zwart/wit is, maar aan de andere kant wist ik al heel snel dat hij daar zo over dacht. En had ik al heel snel een beslissing kunnen nemen om dan maar niet met deze relatie te beginnen. Maar zoals Ber al zegt: ik heb heel veel. Een man die veel voor me over heeft (alleen niet alles...) een heerlijke mooie dochter, een gezond lijf. Zou ik mijn lief moeten opgeven om dan weer het onzekere in te gaan, te kijken of ik iemand kon vinden waar ik me net zo prettig bij voel als bij Pieter, met de vraag of diegene dan wel kinderen zou willen, en dan nog kijken of mijn lijf dat ook nog wel wil... Nee, ik denk niet dat ik dat wil. Dus moet ik ophouden met zeuren. En dat zal ik dan ook proberen te doen... Ik heb van de week gegeten met een vriendinnetje dat kanker heeft gehad. Ze heeft geen baarmoeder meer, maar wil zo graag kinderen. Een familielid wil heel graag draagmoeder zijn, maar daarvoor moet mijn vriendinnetje nu allemaal testen doen: is ze wel gezond genoeg, is ze psychisch wel in orde. Dit alles kan nog wel even gaan duren. Bij haar is het niet haar vriend, en niet God die beslist, maar een onderzoeksteam. Ik heb het zelf in de hand, dan moet ik ook de consequenties van mijn beslissingen dragen. En ik moet dan ook ophouden met jullie daarover lastig te vallen. Sorry Jess!

[Bri]

(Dit is niet om Norm af te vallen hoor want ik weet dat ie het goed bedoeld.)Ik moet Norm opzich gelijk geven dat iemand die niet "stabiel" is ook niet toe is aan een zwangerscap maar.....ik denk dat Norm in dit geval veels te "praktisch" denkt."Jess is onstabiel dus...nog geen nieuwe zwangerschap". Maar...het is jammer dat hij zich niet in de "VROUW" verdiept mijn visie is:(als ik uit eigen ervaring mag putten) dat: als je gaat kijken waarom je "onstabiel" bent(wat een rotwoord) en in dit geval komt dat natuurlijk door het verlies van Nolan en niet omdat je een psychische stoornis van je verleden hebt en dat vind ik echt een heel verschil. Jij raakt hierdoor maar steeds "onstabieler en gefrustreerder" omdat "iemand" voor je bepaald dat je er nog niet aan toe bent. Daarom ben ik van mening dat: op de dag dat jij hoort dat jullie weer voor een zwangerschap gaan jij al voor 99% lekkerder en beter in velletje gaat zitten en die ene procent die komt ook wel goed. Dus Norman je weet wat je te doen staat :)Jess en Norm succes xxx Bri xxx

[christina]

I would love to partake in tearing ber and whoever else is putting jess down a new asshole but, this confrontation is in a different language.
Damn.

[howtoinducelabor]

I can really hear and understand your pain. After having 5 miscarriages and then finally conceiving and carrying my daughter to term, I still desperately wanted another child a few years later. Even though I was so happy to at least have one child, the yearning for another one so she could have a sibling was overwhelming.