GOOD BYE

Class of 2007:

Graduation Party van haar Garden Gate pre-school (op het strand):

Karma question

Alhoewel de herfst nog ver weg is, hebben we nu al een spinnenplaag in huis. Dikke spinnen. Echte spinnen. Niet van die ramenwassers met lange dunne beentjes.

Nou ben ik niet arachnafobisch aangelegd (anders zou ik hier toch mooi verkeerd wonen, zo in de bossen), maar echt fijn vind ik de spinnen infasie ook niet. Ik heb zelfs zo nu en dan een spinnenbeetje (te onderscheiden van een muggenbeet door twee kleine gaatjes paralel naast elkaar) en twee weken geleden werd ik wakker omdat ik iets voelde kruipen.

Meestal vang ik de spinnen keurig, met behulp van een omgekeerd glaasje waaronder ik dan een velletje papier schuif. En daarna zet ik ze buiten. Maar net als met Barney van de Flintstones... ik draai me om en ze staan weer binnen.

En ze vermenigvuldigen zich snel. Lijkt wel. Ik zie er steeds meer. En ik begin er nu toch wel een beetje jeukerig van te worden. Dus heb ik zo hier en daar misschien wel per ongeluk een keer met een slipper op een spinnenhoofd geslagen. En misschien heb ik wel de laatste dagen zo af en toe een spinnetje met wc papier opgepakt en doorgetrokken. Volslagen willekeurig hoor, want ik zet ook nog zo nu en dan een verdwaald spinnetje meelevend terug in de tuin. Het komt er hier op neer: vind ik je boven, meneer of mevrouw spin, dan zijn je laatste seconden geteld. De wc is nou eenmaal dichterbij dan de tuindeur. Kom ik je beneden tegen, dan heb je geluk. Ben je niet al te lelijk, dik en harig, dan zet ik je waarschijnlijk buiten.

En omdat het eigenlijk nog gewoon zomer is, hebben we ook een ouderwetse mierenplaag op het aanrecht. Alleen als we zoete dingen laten staan. Watermeloen bijvoorbeeld. Of een mes met een restje pindakaas. Die mieren gaan er zonder pardon aan. Daar is toch geen beginnen aan? Elke mier een voor een naar buiten zetten? Bovendien laten ze zich veel minder makkelijk vangen in een glaasje. Nee hoor, de duim erop en plat drukken.

Maar de laatse dagen krijg ik last van gewetenswroeging. Is het nou juist goed om ongedierte tegen te gaan? Ja toch? Want anders heb je - voor je het weet - Marja en Liny met hun cameraploeg op de stoep staan. (Ja, hoe weet ik dat, he? Zo ver weg en toch op de hoogte van de RTL programmering). Maar het engeltje op mijn andere schouder zegt: dierenbeul. Dat zijn ook levende wezens hoor. Wie ben jij om over hun leven te beslissen? God? Je kan toch niet zomaar bij willekeur een paar mieren met de kraan wegspoelen, maar de andere miertjes met een toeknijpend oog door de kier van de tegels laten verdwijnen? Hoe kies je uit welke spin er vandaag plat geslagen wordt en welke spin een tweede kans in de tuin krijgt?

Brengt het ongeluk als je ze doortrekt? Ik weet nog dat ik 2 jaar geleden in een buddistisch meditatie centrum verbleef (ach jongens, 10 dagen in stilte en nog steeds heb ik daar niet over geschreven). Er werd ons vriendelijk verzocht geen muggen te doden. "Dont kill a living soul". Heeft een mier een ziel, denk je? Een mierenziel? Past dat?

Dus wat ik me nu afvroeg: voel jij je wel eens schuldig als je een spin of mier doodt? Of trek je zonder pardon je slipper uit? Kan het nou wel of kan het nou net niet, karma-technisch gezien, in dit new-age tijdperk? En is een mierenlokdoosje net zo slecht als de platte duim, of levert een indirecte dood - waarbij je dat opgerolde lichaampje niet hoeft te aanschouwen (want in mierenlokdoosje) - je minder scrupules op?

Snel... ze nemen mijn huis over en ik lig er echt van wakker. Wat te doen?

Met excuses aan al mijn vriendinnen van vroeger.

Gevonden door Dumee in de schuur van mijn ouders (en meegenomen in haar koffer): een door mij in elkaar geknutseld mapje van twee Snoopy-etiketten, geplasticificeerd door een heel rolletje doorzichtig plakband en daarin... een stapel pasfoto's uit de prehistorische jaren tachtig!

Het enige dat ik in mijn verdediging wil aandragen, is dat dat korte haar toen echt in de mode was. Kijk maar, we hadden het allemaal (zelfs mijn vader):

1e rij, vlnr:
Natascha en ik (zij met hand voor haar mond, want... beugel), Natascha en ik (nu met mond dicht), Natascha (op de achterkant staat "augustus '85), Natascha, Diane (dat boos kijken hoorde bij haar 'image')

2e rij:
Brigitte en ik (met volle grijns, omdat mijn beugel er toen net uit was), Brigitte en ik (overduidelijk zat mijn beugel er toen nog in, want er wordt niet gelachen), Diane en ik in onze "wij zijn het centrum van het Universum" jaren)

3e rij:
Jennifer (op de achterkant van de foto staat haar telefoonnummer zonder de DRIE ervoor, ik was zelfs vergeten dat we tot de zescijferige telefoonnummer generatie behoren), Jennifer, Jennifer en ik, Jennifer, Marjolein, ik (met beugel).

4e rij:
Daphne, Sheila (eigenlijk kan ik me helemaal niet herinneren dat ik daar echt vriendinnen mee was, maar alas, ze zit toch in Snoopy-mapje), Saddy (volgens mij heb ik haar vermonsterd na deze traumatische ervaring), Bianca Stok (meer een vriendin van Diane) en mijn vader.

Wat ons bescheiden zielen niet is gelukt...

... op dezelfde kermis heeft een ander wel een foto gemaakt en het op het wereldwijde web gezet

http://justjared.buzznet.com/2007/08/19/reese-witherspoon-marthas-vineyard/#more-17681

(en ja, ik lees elke dag justjared.com, een soort online Prive, zonder koffietafel vervuiling)

Reese wie?

Ja, het is weer augustus en Martha's Vineyard barst uit z'n voegen. En niet alleen omdat mijn zus en aanhang hier zijn, ook al zijn die met z'n vieren verantwoordelijk voor een flinke verhoging van de decibellen in ons anders zo tamme huishouden. Vorige week, toen we nog met Erik & Brigitte waren, hoorden we in een restaurantje van het gerucht dat Whitney Houston hier op het eiland vakantie houdt. Uw reporter terplaatse heeft dit gerucht nog niet officieel kunnen bevestigen. Dat vorige week een kennisje van mij tijdens het liften (vraag maar niet verder) door Ted Danson werd "opgepikt" is ook niet echt spannend.

Wat wel spannend is -althans, volgens Nin - is dat we vandaag op de kermis Reese Witherspoon tegen kwamen. Dat klinkt alsof ze spontaan d'r suikerspin liet zakken en ons om de hals vloog. Maar bij gebrek aan betere worden, kwamen wij HAAR tegen en zij niet echt ons. Na kort en vlug beraad, is Nin met Evan en Joel op haar afgestapt. We vinden je films zo goed, ik ben hier uit Nederland op vakantie, mag ik met je op de foto?

En wat denk je dat ze zei? (nouja, zie jij een foto bij dit stukje???)

NEE, DANK JE.

Ze was heel vriendelijk, ze was heel aardig tegen Nin (je weet wel, op z'n Amerikaans, haar hand op d'r arm leggen enzo en "wat leuk dat je uit Nederland komt") maar ze legde toch uit dat als ze eenmaal met mijn nichtje op de foto zou gaan, de hele kermis haar zou "ontdekken" (ze was zwaar verborgen onder een baseball pet) en dat haar kinderen dan meestal bang worden. Wie denkt ze dat ze is? Bill Clinton?

Nin vond het allang best. Die heeft even met 'r "gesproken" en haar arm is aangeraakt door een Oscar winnares! En dat alles op dag twee op Martha's Vineyard.

Wordt het tijd om een ark te bouwen?

Imani en ik dromen zelden tot nooit. Dat wil zeggen: we kunnen ons niets herinneren de volgende dag. In tegenstelling tot Norman, die we de volgende morgen aan de ontbijttafel moeten vragen om het kort en bondig te houden als ie een van zijn 4-5 dromen van die nacht tot in detail aan ons beschrijft.

Maar vannacht droomde ik dat ik met Norman in een zwembad was, ergens op een dakterras van een hoog gebouw, in een grote stad en het weer was donker. In de verre verte zag ik opeens een torenhoge golf onze kant opkomen (het is een droom, dan kan alles). Tsunami-stijl. We renden zo hard we konden naar een andere flat (ons huis? zo voelde het in de droom, maar niks wat ik "ken" nu bij klaarlichte dag) en renden alle trappen naar boven richting het dak, alwaar een caravan stond waar we ons in opsloten. En als een Ark van Noah spoelden we even later - toen de grote golf eraan kwam - over de grote stad. Meer herinner ik me niet meer. Of het goed afliep. Of we bang waren. Of de caravan te pletter stortte van dat hoge dak. Geen idee.

Ik was net wakker en lag nog een beetje na te denken over die rare droom, toen Imani bij ons in bed kroop. "He mam, ik heb van ons gedroomd! Er kwam een hele hele hele hoge golf aan!"

Hoe vreemd is dit? Norman vind het onheilspellend dat we beiden over hoge golven dromen. Maar Imani had zo'n grote glimlach op d'r mond, het was zeker geen nachtmerrie. Toch vind ik het raar. Iemand onlangs nog een cursus droom-analyse gedaan? Ik ben benieuwd naar jouw interpretatie.

Illumination Night

Al 90 jaar een traditie: eerst muziek van een groot orkest en daarna doen alle bewoners van de Gingerbread Houses tegelijk hun lampionnetjes aan, zodat drommen mensen er langs kunnen lopen om de antieke poppenhuisjes (waar ze nog echt in wonen) te bewonderen. Elk jaar weer leuk. Vooral dit jaar, omdat mijn zus en aanhang erbij waren!

Je denkt altijd dat jou dat niet zal overkomen...

We lezen allemaal geregeld van die stukjes in de krant: grote brand in woning. Je denkt er misschien tweetiende van een seconde over na en slaat daarna de pagina om op zoek naar de horoscopen voor deze week. Dat er ook mensen in zo'n huis wonen, daar sta je eigenlijk nauwelijks bij stil.

Maar in geval van dit krantenberichtje was ik toch wel geschokt:

http://www.nu.nl/news/1174163/10/rss/Grote_brand_in_woning_Den_Haag.html

Dit is het huis van mijn lieve vrienden Mahesh & Esther. En niet zomaar een huis, maar het droomhuis waar ze haar hele leven al in wilde wonen. Als klein meisje fantaseerde Esther over het grote hoekpand waar destijds haar familie in woonde. Meerdere keren heeft ze me verteld hoe graag ze er nu zelf zou willen wonen. Onlangs hebben ze een grote financiele beslissing genomen en het huis van haar dromen gekocht. Er moest enorm veel aan gebeuren, alles was nog in originele staat. Maar dat maakte niet uit. Dat hadden ze graag over voor zo'n speciale plek.

Tot afgelopen zaterdag. Toen gebeurde dit:

Ik heb deze week al een paar keer willen bellen naar Esther. Maar ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. "Het is maar materiele schade" "Gelukkig woonde je er nog niet" "Wees blij dat er niemand is omgekomen"? Da's allemaal waar, maar het is toch een droom die in duigen is gevallen. En dat lees je nooit in de krant.