GOOD BYE

Harvest Fest

Daar trap ik toch mooi steeds in.

Als het aan Imani ligt, heeft ze elke middag na school een "playdate". Gisteren in de auto op weg naar huis zeurde ze ook de oren van mijn hoofd of Cesca alsjeblieft mocht komen spelen. Ondertussen was Cesca allang thuis en wij ook bijna. Ik had geen zin om nog door allerlei hoepels te springen om om half vijf nog een speelkameraadje voor haar te vinden. Zucht. Soms denk ik dat mensen met een tweeling het toch echt makkelijker hebben. Of mensen die in een straat wonen met veel andere kinderen. Of uberhaupt in een straat.

"Waarom bel je haar niet, dan spreek je wat af voor morgen", stel ik aan mijn dreinende kleuter voor terwijl ik nog aan het rijden ben. "Oke", zegt ze vanaf de achterbank en zichtbaar opgevrolijkt pakt ze mijn telefoon uit mijn handtas. Ze is handiger met de iPhone dan ik en behendig glijd ze met d'r vingertjes over het schermpje op zoek naar Lara's naam (mijn vriendin en de moeder van Cesca). Ze zet de telefoon op speaker, dus ik kan meeluisteren.

Ze kletsen een beetje, zoals 5-jarigen dat doen, over wat ze morgen in de pauze op school zullen spelen. En dan vraagt Imani aan Cesca "ask your mom if you can play at my house Monday and if you can stay for diner". Tot zover niks bijzonders. Maar dan komt het. Zonder te blikken of blozen, voegt ze eraan toe "And Cesca... if your mom says NO, you just go stand in front of her and make the saddest face you can make and she will say YES. That's what I always do and it always works!".

Nee, ze doet niet aan SCHERMEN...

Beetje rare lay-out, maar het kopje onder de foto vertelt hoe twee tieners (waaronder dus mijn kleine nichtje) dit weekend het toernooi voor volwassenen gewonnen hebben.

Ik vond het wel even een vermelding waard (en ook handig kwa opvulling, hihi, want ik loop een beetje achter met updaten omdat ik iets heel stoms met mijn computer heb gedaan, waardoor ik ALLES, maar dan ook echt ALLE documenten kwijt ben die ik ooit gemaakt heb, ook foto's en mijn hele iTunes, wat een klein capitaal waard was, alles weg. Maar ergste van alles: de belasting, waar ik 3 weken non-stop aan gewerkt had... zweeft allemaal ergens rond in cyberspace, omdat ik vorige week de domeinnaam van de computer - per ongeluk - veranderd heb en niet meer weet wat ik gedaan heb. Zelfs een speciaal computerbedrijf dat langs kwam, kon het niet herstellen. De deadline der deadlines is reeds gepasseerd en ik verwacht elk moment de politie op de stoep om ons te arresteren. Maar "gelukkig" moeten we over 5 weken al verhuizen, dus mij krijgen ze niet te pakken. Ik weet niet waar ik in Godsnaam beginnen moet. Met die belasting van voor af aan helemaal opnieuw invoeren, of met inpakken van dozen. En om de stress helemaal compleet te maken, is Imani's verjaardag ook nog over drieenhalve week en kan ik niks verzinnen kwa thema. Het enige wat zij wil is 24 kinderen uit nodigen. Hoe ik ook met haar door de lijst loop, geen enkel kindje mag/ kan geschrapt worden. Dus nu zit ik, in plaats van belasting in te voeren, of dozen in te pakken, achter de computer op zoek naar een thema dat 24 kindjes kan vermaken, liefst buiten, maar wat als het regent? We hebben hier geen zwembad, bowlingbaan, dierentuin of wat doe je tegenwoordig met kindjes die 6 worden? Zoveel kindjes betekent ook zoveel ouders, want dat is hier de gewoonte... de ouders BLIJVEN. Suggesties welkom. En inpakkers ook!

Pas op, collega's van mijn moeder. Ze is terug... en met mapje!

Toen mijn zus en aanhang hier in Amerika waren, vroeg mijn moeder GEREGELD om wat foto's van al haar kinderen en kleinkinderen samen. Elk telefoongesprek (en ze was in Spanje op vakantie) eindigde met de vriendelijke doch dringende herinnering om vooral foto's van haar familie te maken, zodat ze ze leuk het mapje-voor-in-d'r-tas eens kon updaten. Ik was al bang dat ze zo'n mapje had. Ik heb iets tegen fotomapjes in tassen. Altijd klaar om tevoorschijn getoverd te worden wanneer je er niet op zit te wachten. Je vraagt uit beleefdheid hoe het met de rest van de familie gaat en hup... voor je er erg in hebt vraagt de mapjesdrager "wil je de foto's even zien?" Wat kan je zeggen? Nee. Liever niet. Dank je.

"Kijk, dit zijn mijn dochters. Deze woont nou in Amerika". "En kijk hier, da's mijn oudste kleinkind, die zit al op de middelbare school. Kan goed tennissen joh!". Ik stel me zo voor dat het slachtoffer - wie nu beleefd interessse dient te tonen door kwasi belangstellend naar de bladzijden in het mapje te staren - ondertussen denkend 'had ik maar nooit gevraagd hoe het met de kinderen gaat...'. "En dit hier zijn mijn schoonzonen...". "En dat is Dume, die kan zo leuk dansen en zingen en dat... dat is Imani, de jongste, die is net voor het eerst naar de kleuterschool gegaan". "En wie is dat?" vraagt het slachtoffer dan misschien uit beleefdheid, om de conversatie een beetje op gang te houden, terwijl hij/ zij denkt dat de Albert Hein bijna dicht gaat en eigeniljk dit mapje gwoon terug moet geven. "Ohja, da's Evan, de zoon van mijn schoonzoon". Ietsje minder familie, maar we konden 'm moeilijk vragen om op zij te stappen.

Serieus, ik snap nooit zo goed waarom mensen, mijn moeder incluis, een mapje met foto's van de (klein)kinderen in hun tas hebben. Ik heb het zelf nooit gehad, zelfs niet toen Imani net geboren was. Niet dat ik niet trots was, integendeel. Maar anderen kunnen nooit dezelfde trots voelen als jij voelt voor je familie. Voor hen zijn het vaak maar plaatjes. Niets meer en niets minder.

Maar goed, ik houd van mijn moeder en als zij dat nou leuk vindt (zoals mijn veel meegaandere zus altijd zegt)... Dus hebben we op de laatste dag op het strand geprobeerd wat familie foto's te maken. Niet erg gelukt!

Het begon het zachtjes te regenen. Natuurlijk hadden we tot de laatste dag gewacht. Joel raakte een dag later op onverklaarbare wijze zijn beelden kwijt en mijn beelden waren op zo'n klein formaat geschoten, dat we er niet eens een fatsoenlijke afdruk van konden maken. Wat misschien maar goed was. Want geen enkele foto was uitvergrotingswaardig.
Probeer maar eens om de hele groep, waarvan allemaal lichtelijk ADHD (behalve Norman en mijn zus), op de foto te krijgen zonder statief. Met 8 betrokkenen is er altijd wel eentje die net niet kijkt, net beweegt of vindt dat zijn haar haar stom zit. Wat mijn zus er uiteindelijk van gemaakt heeft, weet ik niet. Morgen komen mijn ouders terug uit Spanje. Het zou een leuke verrassing moeten worden. Een mooie foto in een mooie nieuwe lijst (jaja, dat mapje hebben we ook gemaakt). Maar waarschijnlijk moet ze het hier mee doen:

Naschrift:
Dit heeft mijn zus me toegestuurd. Je kan wel zien dat ZIJ de fotoselectie gedaan heeft, want alleen zij en haar dochters staan er leuk op! Imani kijkt niet eens in de camera en wat is er in Godsnaam aan de hand met mijn tiet? Het lijkt wel of er een zijwaarts puntje aan gezogen is. Lein, ik hoop niet dat je deze foto hebt ingelijst...

 

Oh nee...

Jongens, ik ben mijn gele verjaardagskalender EN mijn rose agenda kwijt. KWIJT. Ik ben de laatste tijd van alles kwijt. Een paar oorbelletjes, twee paar zonnebrillen. Een rechterschoen. Mijn favoriete lippenstift. Het boek dat ik aan het lezen was. Mijn verstand.

Nou heb ik maar weinig belangrijke afspraken. Maar ik kan me geen enkele verjaardag herinneren. Ik weet ongeveer wel de maand, maar nooit de exacte datum (komt omdat ie niet op de wc hangt, denk ik). Ik weet dat er heel wat mensen jarig zijn deze maand. Maar ik kan alleen mijn vader herinneren op de 23ste. Wie helpt me uit de brand? Ben ik Zee al vergeten? Pop? Ingrid? Miranda? Mezelf? Dion? (alhoewel ik daar een presentje voor meegegeven heb).

Geef even door wanneer jij en de jouwen jarig zijn, ook als je denkt dat ik ze allang heb of als je denkt dat ik je toch nooit een verjaardagskaart zal sturen. Je weet maar nooit. Ik ga ik een nieuwe kalendar kopen.

En nu we het toch over verjaardagen hebben... heb je ooit zoiets leuks gezien voor een kinderfeestje? Snoep sushi van cake en gepofte rijst. Leuk om met deze stokjes te eten en de stokjes mee naar huis te geven. En in plaats van sojasaus om in te dippen, natuurlijk chocoladesaus. Da's toch wel even wat anders dan koekhappen.

Een beetje verliefd...

Het is herfst en de heimwee naar Nederland slaat toe. Ik heb nog geen inzicht in wanneer en of ik uberhaupt kom dit jaar, dus moet ik voorlopig een beetje polderland hier creeren. En nou dacht ik zo: ik ga wat liedjes van iTunes downloaden. Je weet wel, Acda & de Munnick, Andre Hazes, Paul de Leeuw. Maar nu komt het... a) je kan haast geen Nederlandse songs op iTunes vinden (en ik doe niet aan illegaal Limewiren) en b) ik weet niet zo goed meer wat er nou ook al weer lekkere meebrullers waren. Beetje verliefd. Sinds een dag of twee. Vlieg met me mee naar de regenboog. Zonder jou. Annabel. Ben mezelluf niet of nooit geweest.

Wie heeft er wat suggesties. Wat heb ik gemist de afgelopen jaren (oh, wacht, het begint terug te komen... Marco Borsato en Rene Froger, hebben die paar jaar in de Amsterdamse kroegen toch effect gehad). Wat zijn goede songs en waar vind ik ze op het internet?

Geen carnavals krakers, alhoewel Imani misschien "Paard in de gang" nog wel leuk vindt :-)

Orgasme dieet

Een grote rage in Amerika? Ik heb er nog nooit van gehoord. Natuurlijk moet ik zoiets uit de Nederlandse krant halen. Hier gaat het nieuws voornamelijk over Britneys ongelovelijk slechte optreden bij de MTV music awards gisteravond. Dat arme kind wordt met de grond gelijk gemaakt (en zeg nou zelf: dit kan IK nog wel!)

Maar goed, misschien kan zij dat boek over het orgasme dieet lezen! Want een beetje meer pep kan ze wel gebruiken. Gelukkig eet ik al 3 keer per dag donkere chocolade en gebruik ik al jaren visolie. Alleen die tabak he... moet ik toch stoppen met pruimen!

First day of school

Deze foto's zijn van afgelopen donderdag. De allereerste dag op de nieuwe school. Ze was 's avonds zo opgewonden, ze sliep om 23.00 uur nog niet.

Elke morgen op Imani's vrije schooltje, komen alle leerlingen en leraren bij elkaar. Gewoon op de grond zittend, in de hal, bespreken ze de dag. Wie is er jarig, wat is er voor lunch, wie heeft er nog wat te melden, wie heeft er iets op z'n hart dat ie kwijt wil? Een hechte gemeenschap, jong en oud door elkaar. Dat moet vast heel warm en veilig voelen, als je eenmaal je thuis voelt. Maar als het je eerste dag is, en de hele school verwelkomt alle nieuwe kleuters met hartelijk applaus (zie 2e foto), dan voel je je vast stiekem wel een beetje heel erg klein. Ik moest ervan huilen! Zo klein en al zo groot.

Zou het werken?

Ik loop nu al zolang rond met het idee om een website te beginnen... een online shop bedoel ik, met alle leuke dingen die ik HIER zie, maar dan online aanbieden in Nederland. Niet dat ze baanbrekend andere artikelen hebben hierzo (behalve dan dat ik een iPhone heb en jij niet :-), maar ik zie soms zulke schattige dingen dat ik het gewoon even aan je moet laten zien. Wat dacht je hiervan:

Zijn dat niet de leukste regenlaarzen die je ooit gezien hebt? Op diezelfde site ook leuke laarzen voor kleine stoere mannetjes:

Of moet ik wat vaker mijn eilandje af en liggen deze laarzen al maanden lang in de uitverkoopbak bij de Zeeman (en wordt mijn online winkeltje nooit een succes)? Miran, deze zou jij toch ook in je winkel verkopen? (hmm... misschien moet ik inkoper worden).

Back to school.

Geloof 't of niet... ik voel me niet down en depressief, ondanks de tegenslag en de pijnlijke herinneringen van een jaar geleden (en geloof me, ik herleef die dag nog geregeld in mijn gedachten, al was het maar omdat ik elke dag langs dat verdomde ziekenhuis rijd en omdat ik omringd ben door babies in mijn leven op het moment). Nee, ondanks alle verdriet van de laatste dagen, voel ik me behoorlijk gezegend. Dat is wat me bij elke tegenslag weer terug op de been krijgt. Ik tel letterlijk alle goede dingen in mijn leven bij elkaar op. Count your blessings. Het is aanstekelijk. Elke dag vind ik er meer. Net als "ik ga op reis en ik neem mee...". De rij is oneindig en ik onthoud ze allemaal. "Ik tel mijn blessings en ik neem mee:..."

Ook in dat rijtje: overmorgen beginnen de scholen weer. Yes! Ik vond het heerlijk, zo'n lange zomervakantie met de kids thuis. Maar ik ben ook e-r-r-u-g blij dat ze weer terug naar school gaan. Terug naar normaal. Ritme en regelmaat. Daar houd ik van. Voor "ons" is het een spannende week. Beide kids gaan naar een nieuwe school. Eentje naar de "high school" (niet die waar Zac Efron op zit, helaas, of waarschijnlijk voor Evan... gelukkig maar) en de ander gaat naar de basisschool. Alletwee hebben ze een nieuwe rugzak. Alletwee hebben ze nieuwe pennen, een nieuwe etui en lege schriften. En alletwee zijn ze een beetje zenuwachtig.

Evan heeft morgen een kennismakingsdag bij de grote enge nieuwe school. De schoolbus komt 'm om 7.30 uur ophalen. Dat betekent vanaf morgen weer elke dag om 6.30 op om hem de deur uit te krijgen. Geloof dat dat mijn rijtje van blessings net niet gaat halen. Hmmm, wacht, tenzij ik daarna .... ja waarom ook niet? "Ik tel mijn blessings en ik neem mee: terug mijn warme bed inkruipen nadat ik de kids bij de schoolbus heb afgezet. Gewoon, omdat het kan als ik zou willen. Jarenlang stond ik rond die tijd al 30 minuten vast in de file naar Amsterdam. Als ik daaraan denk, dan telt de blessing zelfs dubbel!"