whazzup.

Je tweede voortand eruit op Halloween...

... betekent minder poetsen vanavond!

Hebben we ook weer gehad.

In de afgelopen dagen heb ik 25 keer bedden verschoond, 14 keer gestofzuigd (stof gezogen?) en telkens als we thuis kwamen de jassen in de droger gedaan (onze nieuwe kapstok) en tientallen keren milimemter voor milimeter haar haren doorgekamd op zoek naar achtergebleven luizenneetjes. Vol goede moed gingen we elke ochtend vol naar school, om door de schoolzuster gecontroleerd te worden. Maar ondanks al ons zorgvuldige werk, werden "we" elke dag weer naar huis gestuurd. Zelfs als ze 1 eitje vinden mag je de klas niet in.

Maar vandaag... toeters en bellen, vlaggen en wimpels.... zijn "we" officieel weer luis-vrij. Durf 'r bijna niet de klas in te sturen. Russisch roulette. Maar met haar haren druipend in de lavendel-olie (schijnt af te weren) en strak in de vlechten, zit ze nu weer fijn in de klas. Wat een opluchting. 

MOET JE GAAN ZIEN!

Mijn favoriete artiest allertijden, Jill Scott, treedt eind november op in Amsterdam. En ik zal je nu alvast verklappen dat ik 1 december naar Nederland kom en dus heeeeeel erg baal dat ik niet een weekje eerder heb geboekt. JILL SCOTT. De laatste keer dat ik haar zag optreden was in Boston, samen met Norm, ergens buiten onder de sterren, terwijl ik 7 maanden zwanger was van Imani. Allerbeste concert ooit.

Maar jij kan wel gaan. Ik raad het je echt heeeeeel erg aan (nou heb ik twee keer a; die eeeee's gebruikt, dus dat betekent wat!)

just my luck!

Vandaag over een week vertrek ik - met luis en al als het moet - naar de Bahama's. Nu maar hopen dat hurricane Noel dan net weg is! (lekker hoge golven!)

http://www.msnbc.msn.com/id/21526342/from/ET/

Smaken verschillen

Heb jij Crocs? Eerlijk zeggen.

Ik vind ze nog gaan voor kinderen en mannen (maar voor de laatste groep dan wel in een heel bescheiden kleurtje), maar erg vrouwelijk zijn ze niet. En dan zeg ik het aardig. Ugglys vind ik ook zo iets... die zijn toch ronduit lelijk? Ik snap wel dat ze lekker zitten, maar waarom komt die Uggs rage weer helemaal terug? Mij zal je er niet in zien lopen, maar mijn nichtjes kan je niet blijer maken momenteel.

Maar... nu is er hoop voor alle fashionistas die nog niet dood gevonden willen worden met een paar Crocs aan, maar stiekem wel verlangen naar iets zachts en 'bouncy' aan hun hippe voeten. YoubyCrocs. Hoe weet ik dit, vraag je je af? Nou, ik kreeg vorige week een uitnodiging in de bus voor de allerbeste klanten om een sneakpeak te werpen op de nieuwe schoenencollectie. Wacht even! Zei jij net niet dat je geen Crocs hebt? Hoe kan je dan een gewaardeerde klant zijn? Omdat mijn moeder onlangs hier in Amerika 10 paar Crocs op mijn creditcard had besteld voor de liefhebbers thuis. Nu denken ze bij Crocs dat ik een paar voor elke dag van de week heb...

Maar deze schoenen zien er echt wel redelijk uit, vinnik. Vooral als je weet hoe lekker ze lopen. Wat dacht je van deze (in zwart natuurlijk)? Of deze? Misschien koop ik deze.... als ze niet zo duur waren. Crocs voor de prijs van een paar Uggs. Waar moet het heen in deze wereld, met al die lelijke schoenen (zei ze terwijl ze klompen droeg)

Advies Plies

IK HEB JE HULP NODIG.

Ik ga naar de kapper. Niet alleen hierom, maar omdat het tijd wordt voor een metamorfose. Een beetje meer glamour in mijn leven. Wat spice in my life. Norman vertelde me gisteren doodleuk dat mijn haar gewoon niet geschikt is om lang en los te dragen. Wie denkt ie wel niet dat ie is? Ik ben om minder weggelopen bij zijn voorgangers! Hij moet zich echt snel voorbeeldig gaan gedragen nu... Maar ik geloof dat ik na 36 jaar wel moet accepteren dat ik geen weelderige bos lange lokken heb. En wie kan je eerlijker vertellen dat je een onmogelijke droom nastreeft, dan je eigen vent? Grrrr.

Dus heb ik gisteravond een studie gemaakt van wat ik dan leuk zou vinden. Maar 1) ik kan niet kiezen en 2) ik durf niet zo goed. Nu wil ik aan jullie vragen wat je denkt dat het beste bij mij, mijn gezicht en mijn levensstijl past (of wwel: altijd hast 's ochtends en nog altijd een kluns met de fohn en krulborstel, maar ik ben bereid te oefenen tot de blaren op mijn handen staan).

Komt ie:

12 34
5678

Het ideale plaatje heb ik nog niet gevonden. Ik durf niet maar ik wil wel. Ik ben bang dat als ik voor een lange "bob" ga, ik gewoon weer met een staartje loop binnen een paar weken. Dus of ik moet niet zeuren of ik moet kort.

HELP. Mijn afspraak is 1 november. Alle stemmen tellen. Ook die van al die anonieme lezers (yes, you!). 

    

WAARSCHUWING: het lezen van het volgende stukje kan een weekend lang jeuk opleveren.

Ik heb hier in de afgelopen jaren heel wat intimiteiten gedeeld op het internet. Geldzorgen, erotische fantasien, identiteitscrisis, echtelijke ruzies, heimwee, twijfels of ik het wel goed doe als moeder, winden tijdens de yoga les. Ik schaam me niet snel. Mijn vader wel. Meer dan eens heeft ie me gebeld met de vraag "moet je dat nou wel op het internet zetten?". Zit wel goed pap, jullie mogen om me lachen, ik lach ook om mezelf.

Waarom twijfel ik dan al twee dagen of ik het volgende taboe met jullie zal delen? Ja, twee dagen. Zolang zit ik er al mee. Letterlijk! Waarmee, vraag je je nu nieuwsgierig af? Oke, hier komt ie. Ben je er klaar voor?

IMANI HEEFT LUIZEN.
EVAN HEEFT LUIZEN.
IK HEB LUIZEN.
IK. IK. IK. IK. IK!

Voel je het al jeuken? Woensdagochtend zat ik nog niets vermoedend achter mijn computertje, zonder jeuk. Woensdagmiddag stond ik in de apotheek een studie te maken van luizenshampoos. En o-ve-ral kriebelt het, sinds de schoolzuster me heeft gebeld dat ik Imani op moest komen halen. Psychosomatisch, zegt mijn vriendin L. Maar ik word er evengoed gek van.

Daar zat ze dan, op een krukje in het dokterskamertje (this is America, elke school zijn eigen dokter, die uiteindelijk alleen maar de hele dag hoofden zit na te kijken, want hoevaak heb je nou noodgevallen op school? Een aspirientje kan de directeur ook nog wel geven, lijkt me zo). Zodra ik binnen kwam, begon ze te huilen. Diep schamend verstopte ze zich in mijn schoot. Mijn kleine poppetje.

Al weken lang zorg ik dat ze met haar haren gedrenkt in de lavendel olie naar school vertrekt, en ook nog eens strak in de vlechten. En met de instructies om met niemand van pet te ruilen, geen jassen tegen elkaar te hangen en vooral niet te dicht naast anderen te zitten. Het mocht niet baten. Ze zijn overgesprongen op haar haar. En op het mijne. En nu heb ik een hoofd met eitjes die zich aan mijn haren vastgeplakt hebben. HOE goor. Hoe GOOR.

Even kriebelen.

We hebben inmiddels twee nachten met olijfolie in ons haar geslapen. Charmant. En daar overheen een badmuts. Aantrekkelijk. En daar weer overheen een bandana, zodat het hele zakie goed blijft zitten 's nachts. Norman koos eieren voor zijn geld en slaapt al twee nachten in de logeerkamer. Niet alleen omdat ie bang is dat ie ook beestjes krijgt, maar waarschijnlijk vooral ook omdat ik niet om aan te zien ben met een badmuts op. Daar wil je toch niet naast wakker worden?

En denk maar niet dat je zoiets genants geheim kan houden. Ten eerste weet de hele school dat je naar huis gestuurd bent. Maar ze vragen je ook om contact op te nemen met de kinderen waar ze de afgelopen week mee in aanraking is geweest. Je bedoelt dat ik al die 24 kinderen moet terugbellen nu? "Hi, yes, Jessica here... Imani's mom. Eh... well, eh... remember that birthday party last Sunday? Well, seems that the goody bag and balloon wasn't all your child took back home!"

Na veelvuldig wassen en kammen, de stijltang (burn, suckers, burn!) en neten plukken is Imani volgens mij nu geheel luisvrij. Evan heeft een "buzz-cut" gekregen. Helemaal kaal. Maar ik? Niemand wil/ kan mijn hoofd checken. Norman heeft vandaag met tegenzin mijn haar centimeter voor centimeter doorgekamd. Niet uit liefde. In voor- en tegenspoed. Je kent het wel. Maar omdat ik 'm een slappe lul noemde die bang was voor een paar milimeterige beestjes. En dat ie niet van me hield. Enzo. Uiteindelijk deed ie het, maar met een vies gezicht (ja echt, twee uur lang) en veel zuchten en steunen. En al die tijd met slechts twee vingers. En zijn pinken omhoog. Alsof ie iets heel vies in z'n handen had en het veel scheelt of je maar 2 in plaats van 10 vingers hoeft te wassen. Terwijl mijn haar schoner dan schoon is (wwet je wel hoe vaak ik dit herhaald heb de afgelopen 48 uur? Alsof ik de wereld wil overtuigen dat ik echt geen viezerik ben). Ik heb mijn toch al zo dunne haren wel tig keer gewassen. En wat dacht je van mijn huis? Van onder tot boven gestofzuigd. Tien keer. Alles was los zat heb ik op heet gewassen. De kussens, de jassen, alle kleding, speelgoed. De auto uitgekamd. Waar komt die uitdrukking "een luizenleven" vandaag? Ik word gek! Wat een hoop werk. Overal kunnen potentiele eitjes zitten.

Jeukt het al?

Norman zegt dat ie geen enkel luisbewijs meer kon vinden. Maar ik vertrouw 'm voor geen meter. Ik denk dat ie er gewoon geen zin in had. En dat ie helemaal niet weet waarnaar ie zoekt. Wordt vervolgd dus. Want nu ga ik maar een vriendin om hulp vragen. Hoe zal ik dat aanpakken? Uitnodigen voor een wijntje en wat luizen kammen? Of doe je zoiets liever bij een kopje thee? Of moet ik ze naar mijn huis lokken onder valse voorwendselen en eenmaal binnen niet meer laten gaan tot ze mijn hoofd zorgvuldig ontneet hebben? Of zal ik toch maar gewoon Norman vertrouwen en er vanuit gaan dat alles weg is nu? Maar wat als Imani over 3 dagen weer naar huis wordt gestuurd? Ze raakt nog getraumatiseerd. Als ze het al niet is.

Nouja, goed, ik ga maar weer slapen mijn badmuts op. En morgen zal mijn vader wel weer bellen...

Waar nu mijn oog op valt...

Zie ik in een heel piepklein advertentietje (tietje?) staan dat Gap een kindermodellen wedstrijd houdt. Nou heb ik niks met kindermodellen en is dat nooit echt een ambitie geweest. Maar de GAP... da's een ander verhaal. Zo stoer, zulke mooie foto's. Alleen, vandaag is de sluitingsdag om foto's in te sturen.

Nu zal ik nooit beweren dat mijn meisje de mooiste van de wereld is (wel volgens haar vader natuurlijk), maar ze is ook niet weerzinwekkend, toch? Zal ik? Dat betekent dat we vandaag nog een foto moeten maken, want de foto mag niet ouder dan 3 maanden zijn. En ik heb net even Flickr doorgekeken, maar ik zie de afgelopen maanden niet echt een instuurbaar kiekje.

Nou, ik denk er nog even over na. Vind het eigenlijk alweer te veel moeite. Maar voor een half uurtje heb ik toch even trots zitten dromen. Ik zag mezelf in gedachten al naar San Francisco vliegen met mijn modelletje, voor een foto-shoot, ik zag mezelf al trots door de GAP lopen en al het winkelend publiek lastig vallen. "He meneer... da's mijn dochter op die poster!".

Op naar het volgende hoogtepunt

De drukte is voorbij. Vierentwintig kinderen zijn gekomen en gegaan.

En nu ... nu ben ik alleen thuis met 5 overgebleven megazakken M&M's. Er is van alle over, snoep, chips, toastjes, kaasjes. Maar die M&M's... da's mijn allergrootste zwakte. Weggooien, zeg je? Maar zo'n zak kost $6, ik ga toch niet $30 in de prullebak gooien? Nee, ik probeer wel sterk te zijn. Bovendien staan ze zo leuk in een grote glazen pot (dit is een familiegrap die waarschijnlijk alleen mijn moeder snapt. Maar beiden kochten we jarenlang snoepjes of koekjes omdat ze zo gezellig staan in een trommeltje of potje. Alleen... we vraten het al op voordat iemand het kon aanschouwen). 

Moet sterk zijn! Wantover 13 dagen moet ik in bikini. Jawel lieve vrienden... mijn man moet naar een conferentie in de Bahama's. Ik geef je even een minuutje om jaloers te zijn.

Ja. IK GA NAAR DE BAHAMA'S. Volgende week al.

Norman zit de hele dag in de vergaderruimte van het hotel te confereren. Stakker. Weliswaar in DIT hotel, maar toch. Netwerken, aantekeningen maken, airconditioning. Terwijl ik hier lig. Of misschien wel hier. Waarschijnlijk met een cocktailtje in mijn hand. En misschien ontmoet ik wel een leuke man, wiens vrouw ook saai zit te confereren! Oh wacht... die leuke man ziet mij natuurlijk niet staan, want ik heb in de voorafgaande week 5 gezinszakken M&M's verorberd. Oh... soit!

Voor oma & opa, waren jullie er toch een beetje bij!