whazzup.

Wiimpossible

Onze familie is er niet een van de video spelletjes. We kijken zelfs nauwelijks TV. Vooral niet tijdens het eten en zeker niet zomaar als achtergrondgeluid. Er gaan dagen voorbij dat de TV niet aan gaat. Dan zijn we gewoon druk met andere dingen. Dat kon ik me vroeger niet indenken. Zonder TV was het stil in huis. En stil... yuk! Maar toen ik net met Norman samen woonden in Amsterdam, hadden we niet eens een TV. Wat had ik nou weer voor een mafkees aan de haak geslagen? We waren vers verliefd, dus het viel niet zo op... wie wil er nou TV kijken als je lief aanbiedt je voeten te masseren na een lange dag op werk? Norm houdt van boeken, ik ook, en na een tijdje was ik gewend aan deze 'andere' manier van de avond doorbrengen en vond ik de stilte zelfs prettig.

Je kan gerust stellen dat mijn wederhelft nog van de oude stempel is. Hij vindt dat een goed boek gezonder is voor een kind dan een gameboy. Stimuleert de fantasie. Hij vindt ook dat ze tijdens een autorit maar - net als wij vroeger - koeien moeten tellen en 'potje vet' kunnen zingen in plaats van uuuuren naar een DVD-schermpje turen. En gelukkig hebben wij het soort kinderen dat er nog mee instemt ook. Evan heeft een paar jaar geleden uiteindelijk wel een gameboy gekregen, dankzij een jarenlange lobby van mij. Ik wilde niet dat ie de enige zonder gameboy was. Maar hij heeft er welgeteld twee keer mee gespeeld. En nu ligt dat ding ergens in een laadje. Hij tekent liever. En op reis naar de Bahama's had ik heus wel een DVD spelertje bij me voor Imani, voor als ze echt paars van verveling zag. Maar ze heeft er niet naar gevraagd.

Dus wat ik nu ga vertellen is misschien doodgewoon bij jou thuis, maar worldshocking in ons gezin! Norman en ik willen een Nintendo Wii kopen voor de kerst. Lekker makkelijk, dachten we zo, zijn we in 1 keer klaar. Een kado voor het hele gezin. Zodat we voortaan voor de open haard niet alleen kunnen breien, lezen, kleuren en mens-erger-je-nieten, maar ook in ons eigen huis kunnen BOWLEN, TENNISEN, BOXEN, GOLVEN, KARAOKEN en noem maar op. Dat zijn al meer activiteiten dan je op ons hele eiland bij elkaar kan vinden. Bowlen! In mijn eigen huiskamer! En dat kleine witte kastje kan nog veel meer.
Oh... hoe meer we de Wii "bestuderen", hoe hebberiger we worden. En ze zijn niet eens zo duur. Voor ongeveer $250 heb je de console al (maar dan moet je nog allerlei extra's aanschaffen en kom je op het dubbele uit... maar, remember? Een groot kerstkado voor het hele gezin en klaar is klara). Goed bedacht, he?

Alleen... de Wii is o-v-e-r-a-l uitverkocht. Niet aan te komen, behalve op eBay voor het dubbele bedrag. Dus toen Norman gisteren in New York was, dirigeerde ik hem naar de Nintendo World Store aan de Rockefeller Plaza. Ik had op internet gelezen dat dat nog je enige kans is om zo'n populair ding te bemachtigen. In het hele land staan maandenlange wachtlijsten, maar de worldstore krijgt elke dag 1 grote lading binnen. Dus Norman stond gisteren om 10.00 uur 's ochtends al in Nintendo World. Uitverkocht. Natuurlijk. "Maar...", zei de verkoper tegen hem "... we krijgen morgen weer een lading, mensen staan hier elke ochtend om 6.00 uur al in de rij". Dus zo ook mijn man vanochtend vroeg. Hij belde me om kwart voor acht op. Terwijl ik nog lekker lag te ronken, was hij opgestaan, warm aangekleed en in de donkere vroege ochtend aangesloten in een lange rij. Sommigen stonden er al om 3.00 uur 's ochtends. "Maar..." vertelt ie me aan de telefoon "we maken een goede kans, Jess, er zijn er nog maar een paar voor me nu!". Aan de andere kant van de lijn, thuis op de Vineyard en nog lekker warm in mijn pyamaatje slaak ik een vreugdekreetje. Niet alleen verheug ik me op bowlen voor de open haard, maar God... stel je eens voor dat ik in 1 keer klaar ben met al mijn kerstinkopen. We kletsen een paar minuten om de tijd te doden. Hij staat immers al twee uur in de rij, daar op die koude straat in NY 's. Maar dan hoor ik 'm zeggen: "Shit! Uitverkocht!". Hij had nog slechts 10 mensen voor hem.

"New shipment tomorrow, people!" hoorde ik de verkoper nog op de achtergrond zeggen. Maar dan zitten we weer op de Vineyard. Al die New Yorkers staan daar elke dag in de rij. Om ze vervolgens op eBay te zetten en met dikke winst te verkopen.

Dus dit jaar, lieve Evan & Imani, krijgen jullie gewoon weer een kleurboek en stiften. En je vader? Die krijg lekkere warme sokken en een campingstoeltje dit jaar. Zodat ie volgend jaar al om 3.00 uur in de rij kan gaan staan!

Hier weinig nieuws.

Mijn wasmachine is alweer stuk. Toen mijn zus hier was, afgelopen zomer, stopte ze wat wasgoed in mijn gloednieuwe machine. Maar wat bleek: haar BH kwam er aan flarden uit. Een week later deed mijn machine het niet meer. Direct na het bezoek van mijn zus, arriveerde mijn schoonmoeder voor twee weken. Ik kon haar niet eens een schone handdoek aanbieden. Na lang wachten had de reparateur een gaatje in zijn drukke agenda en $300 verder deed ie het weer! Eindelijk weer volle kasten met fris ruikend wasgoed. Mijn schoonmoeder was toen al vertrokken. Vreemd, ze zou twee weken blijven...

Nu is mijn wasmachine alweer stuk. Na precies dertien minuten draaien stopt ie er mee. Zodat al het wasgoed er z-e-i-k-e-n-d nat uit komt. Nu heb ik een hele berg nat wasgoed, omdat ik -tegen beter weten- in maar bleef proberen. Misschien dat ie het NU doet?

Nadat ik mijn loodzware spijkerbroeken en handdoeken eruit vis, blijft er nog een flinke laag water in de wasmachine staan. Gisteren kwam dezelfde man weer langs. Een man van weinig woorden. En wat ie zegt is vooral binnensmonds. Er kan geen lachje vanaf. Ik snapte niet helemaal wat de brompot probeerde uit te leggen. Iets met de afvoerpijp, een stukje achtergebleven balein en een onderdeel dat besteld moet worden. Het enige wat ik tussen de regels door hoorde was "Al dat natte wasgoed daar op de vloer, dat al een week ligt te rotten? Dat kan je voorlopig nog niet wassen. Die koffers die je wilde pakken voor Nederland, zodat je niet op het laatste moment hoeft te stressen? Vergeet het maar. Je hebt nog niet eens een schone onderbroek om erin te stoppen! En voorlopig blijft dat ook wel zo, want we wonen op een eiland en niks gaat hier zomaar makkelijk, soepel en snel." Maar ik blijf aardig en geduldig. Ik heb immers nog 3 hele dagen om alle was te doen en mijn koffers in te pakkken. Aangenomen dat het nieuwe onderdeel vandaag besteld wordt, vandaag binnenkomt en ze ook VANDAAG mijn machientje komen repareren.

Wasserette? Ja, daar heb ik zelf ook al aan gedacht. Er zit niks anders op. Maar hoe krijg ik in Godsnaam druipend nat wasgoed, dat tientallen kilo's weegt, naar de wasserette? Norman? Goed idee, maar die zit nu in New York. Hij wel. Mijn vriendin L. stuurde gisteren een mailtje rond: ik heb een afspraak in New York en ik heb een prive vliegtuig gehuurd voor een dagje om me op te halen. Wil d'r iemand een lift? Zin in een dagje NY? Kerstinkopen wellicht? Zij wel. Jetset vrienden. Maar mijn zus krijgt dit jaar niks. Haar BH heeft me een hoop geld gekost. En dan mijn glamoureuze mailtje terug: "bedankt voor het aanbod, klinkt geweldig leuk, maar ik kan niet mee, want ik zit morgen de hele dag in de wasserette!". Norman daarentegen moest toevallig in NY zijn voor een afspraak en zou de trein nemen. Nu kon ie mooi met haar meevliegen. In stijl. Terwijl ik zijn zeiknatte was sorteer.

In ander nieuws: mijn nieuwe kapsel is veel te snel uitgegroeid. Ik ga uit geld/tijdgebrek principe niet eerder terug naar de kapper dan minstens 6 weken later. Het is al duur genoeg om er gekapt bij te lopen (Even een vraagje tussendoor: wat kost een beetje goede kapper tegenwoordig? Weet je dat ik $140 betaal, zonder fooi, want dat is hier verplicht 20% er boven op, en dan koop ik vaak nog een shampootje... ben ik nou zo achtergebleven of hebben we hier te maken met een geval van eiland-inflatie? En denk maar niet dat de kapper in Boston zo veel goedkoper is, heb ik ook geprobeerd, maar kwam op hetzelfde neer, maar dan met langere wachtlijsten en bij gebrek aan prive-jet ook niet echt handig). Anyway, nu de scherpe kantjes van mijn nieuwe hippe hair-do verdwenen zijn, is het eigenlijk gewoon een truttig bobje. Ik doe mijn best om de 'praktische haarclip verleiding' te weerstaan. Maar tijdens de yoga-les is dat wel moeilijk. Mijn haar zit met zweet tegen mijn hoofd aangeplakt en het ergste is nog... je staat een uur lang naar jezelf te kijken in deze toestand. Overal spiegels. Maar wat is het alternatief? Zo'n mini-staartje, en klef ook nog, in dit geval? Ik overweeg alweer om de hele boel uit te laten groeien. Er is bij nader inzien toch heel wat te zeggen voor 'praktisch'.

Gisteren stootte ik in het donker mijn hoofd aan de schuine muur boven Imani's bed. Ik hoorde echt "krak" en wist zeker dat ik een schedelfractuur had. Maar het is slechts een grote bult. Voordeel: door de zwelling heb ik nu wel eindelijk het gewenste volume in mijn haar. Aan de rechter kant.

I got elfed!

Ik weet 't, ik weet 't, Sinterklaas moet nog gevierd worden en hier in Amerika is het morgen eerst "Thanksgiving", dus kerst is nog niet aan de beurt. Maar hoe leg ik dat uit aan mijn familie? Moet je nou zien hoe wij vanmorgen wakker werden...

http://www.elfyourself.com/?id=9566501269 

We zijn er bijna, we zijn er bijna...

Nog voor ik officieel had geroepen dat ik over anderhalve week naar Nederland kom met familie (oh, had ik dat nog niet officieel verteld?) had ik al een paar mailtjes en sms-jes ontvangen over UGGS die zo populair zijn in Nederland maar veel voordeliger in Amerika. Of ik please please please een paar mee kon nemen? En nog een paar? En nog een paar? En nog een paar?

Dus vanmorgen heb ik voor meer dan $750 (!) aan Uggs voorgeschoten! Eerlijkheidshalve moet ik erbij vermelden dat daar 1 paar voor Imani bij zit, alhoewel ze ze - net als ik - "niet mooi" vindt (maar van al die Ugg bestellers is zij waarschijnlijk de enige die ze echt goed kan gebruiken hier waar nog echt SNEEUW valt). Nu maar hopen dat ze:
1) allemaal in mijn koffer passen
2) niet door de douane ingepikt worden
3) de goede maat/ kleur zijn
4) ik mijn geld nog terug zie, ook in geval van 2 of 3

In ander nieuws: Imani kijkt nu elke avond gedwongen naar het Sinterklaas Journaal op uitzending gemist punt NL. Ze zal de taal, cultuur en gewoonten van mijn land leren, hoe dan ook! Gelukkig helpt het dat ik kon beloven dat er uiteindelijk een beloning is in de vorm van kadootjes en snoepgoed. Dus nu leert ze braaf "zie ginds komt de stoomboot" en "zie de maan schijnt door de bomen" ter verhoging van mijn oma's het Sinterklaas plezier. Ze heeft ze gisteren zelfs een tekening gemaakt voor Sint ("voor straks in mijn schoen, mam, als we bij oma zijn"). Alhoewel het arme kind niet weet wat 'r te wachten staat. Ze is nog nooit in Nederland geweest op 5 december (oh wacht, behalve toen ze net geboren was).

Norman vindt Sinterklaas maar niks. Hij is van mening dat "we" zwarte mensen belachelijk maken. Zeikerd. Imani heeft uitgelegd dat ze zwart zijn omdat ze door de schoorsteen naar beneden komen. Maar ik weet natuurlijk wel beter. Het riekt toch een beetje naar de oorspronkelijke slavernij. Maar kop in het zand en gewoon meezingen met de Sinterklas CD die we vorig jaar van oma over de post hadden gekregen. Imani vraagt zich hardop af wat "twee kaatseballen in een net" zijn en of je dat in Nederland altijd in je schoen krijgt? Nee hoor schat, dit jaar hebben we de "bromtol met een zweep erbij".

Ouderwets eigenlijk he? Dat vind ik er nou juist zo leuk aan. En dan het volgende liedje... hoor ik dat nou goed? "Ook al ben ik zwart als roet, ik meen 't heus wel goed". Echt? Zingen ze dat echt? Ai. Snel, zet uit, voordat Norman het hoort ...

Het gezonken eiland is in de Bahama's herrezen. Schijnbaar.

Vorige week waren we in de Bahama's maar om nou te zeggen dat ik weet hoe de Bahama's eruit zien, hoe de plaatselijke bevolking is, wat de beste locale eettentjes zijn... niet echt. Het enige dat ik van de Bahama's gezien heb, is het half uur in de taxi van en naar het vliegveld. Ze rijden links, kan ik je vertellen, alhoewel de meeste auto's hun stuur niet meer aan de rechterkant hebben zitten. Ik had het zo leuk gevonden om ook eens links op de weg te rijden, om de radio aan te zetten en naar Bahamiaanse muziek te luisteren. Raampjes open, koeltasje achterin en rijden maar. Kijken waar we uitkomen. Ontdekken. De weg vragen. Nieuwe mensen ontmoeten. Het perfecte strandje vinden. Imani die nieuwe vriendjes maakt met een paar Bahamiaanse kindjes. Niet weten wat de dag je brengt, waar de wind je heen waait. Vakantiegevoel.

Zo niet in het Atlantis Hotel. In het Atlantis Hotel is alles GROOT, glimmend, over-the-top en georganiseerd. Het hele complex, zo'n 7 grote hotels bij elkaar op een prive eilandje, heeft hetzelfde thema (vandaar de naam, alhoewel de ver weggezakte geschiedenisstof me pas na een paar dagen begon te dagen, nadat ik eerst uren had rondgewandeld "onderwater" en me maar bleef afvragen waarom er overal goud was, en schatkisten en Plato en Hercules en Griekse decoraties.... oooooh Atlantis, het gezonken eiland! Duh.).

Een hotel met een thema! Kan het erger? Jawel... een hotel met een thema en bingo bij het zwembad! Standaard om 4.00 uur. Elke dag.

De kinderen vonden het prachtig. Er waren zo veel zwembaden om te ontdekken, glijbanen om van af te roetsjen, rivieren waar je met een zwemband in meegedreven werd. En dan was er nog het strand met wit zand en een lichtblauwe zee. En een gratis bioscoop met de allernieuwste films en tientallen aquaria met haaien en tropische vissen en allerlei attracties die zo eng waren dat het gewoon leuk was om te zien hoe volwassen mannen daar gillend vanaf kwamen.

Wij werden de hele dag vermaakt, terwijl Norman in zijn conferentieruimte zat. Met sokken en een trui aan, want de airco stond zo hoog dat ie er verkouden van werd. Stakker.

Het was een hele leuke vakantie, nadat ik mijn ietwat arrogante principes opzij had gezet. Club Med? Da's voor ouders die hun kinderen niet leuk vinden zelf kunnen vermaken. Een cruise? Da's voor fantasieloze mensen. Een georganiseerde reis? Da's voor lafaards.

Nee, dan ik. Ik heb maandenlang gebackpackt door Azie en wist geen enkele morgen waar ik 's avonds weer zou slapen. Hoe stoer was ik in mijn vorige leven? Nu loop ik hier met een gekleurd bandje om mijn pols, zodat "ze" weten dat ik toegang tot het buffet heb en van de glijbaan af mag. Nu word ik ongevraagd getracteerd op een constante stroom van "entertainment". Vuurspugers, dansers, reggea bandjes, nog meer bingo, spelletjes voor de kids. Het was vakantie op z'n meest burgerlijke Amerikaans, maar dan in de Bahama's. Het had net zo goed Florida kunnen zijn. Ik zou het verschil niet opmerken. Maar weet je... Het was hartstikke leuk. Voor deze ene keer.

I tube, You Tube, We all tube...

Wat hebben Oprah en ik gemeen, behalve dat we beiden stinkend rijk zijn? We hebben ieder een eigen "channel" op youtube. Hier is de mijne:

http://www.youtube.com/profile?user=hallbezouwen

Vanaf nu rechtstreeks aan te klikken in de linker kolom. Nu maar hopen dat Oprah ook een keer kijkt.

Wat ik nou wel eens van jou wil weten.

Morgen vertrek ik naar de Bahama's.... yes! Ik moet mijn koffers nog pakken, ik moet het huis nog opgeruimd achter laten, ik moet de honden oppas nog dubbel checken. Maar ik ben al het hele weekend bezig met het samenstellen van nieuwe "playlists" in iTunes. Als het goed is komt vandaag mijn nieuwe iPhone binnen. Nog net op tijd om vol te laden met goede mixen. En nu vroeg ik me af... wat is jouw top 3 allertijden (ja, moeilijk, wie heeft nou slechts 3 favoriete liedjes?). Maar als je moest kiezen, welke nummers doen dan echt je hart sneller kloppen, je haar wild los gooien, van de top van je longen meezingen of de tranen in je ogen springen? Doe maar net of je een bekend artiest bent, die worden ook altijd naar hun favoriete top 3 gevraagd...

Uit de lucht zo.

Zaterdagochtend, half tien. Norm trotseert weer en wind om batterijen en kaarsen en boodschappen te doen. Want er is grote storm op komst. Advies om binnen te blijven. Hurricane Season. Grote kans dat de stroom uitvalt. De spelletjes staan klaar. Mijn mobiel is opgeladen. We zijn er (weer) klaar voor.

Mag ik aan u voorstellen...

... the new me!

Ik denk dat ik die twee voorste, lange plukken zo zelf even eraf knip. Stond gistern leuk in de kapsalon, maar ze willen nu al niet meer luisteren... ik ben nu eenmaal niet Ellen. "You know what they say... everything aint for everybody" (quote: Jill Scott)

Barst maar los.

BOB & BIL

Je moet nog even wachten op een foto. Drie maanden ongeveer... tot het weer een beetje aangegroeid is.

Nee, serieus. Ik ben blij met mijn Ellen Barkin-look. Norman vindt 't leuker. Imani ook. Mijn vriendin AnneMarie (die op Imani paste terwijl ik gebeautificeerd werd) vindt het leuk. Op het schoolplein vanochtend kreeg ik zelfs van die typisch Amerikaanse "I LOVE your hair!" complimenten. (Ik hou van je haar? Echt?). Maar er waren er ook een paar die niets zeiden. Of wat dacht je van de juf van Imani: "You cut your hair?!". No shit, Sherlock Holmes. Knap opgemerkt. Ga je er verder nog wat over zeggen? Nee. Meer zei ze niet...

Misschien had ze de achterkant van mijn hoofd al opgemerkt. Ik zag het net pas, toen ik weer thuis kwam. Een SLAAPKRUIN! Daar had ik met lang haar nooit last van. Dat bond ik samen in een staartje en voila.... fris en fruitig. Nu moet ik vooral niet vergeten dat ik mijn kapsel moet opfluffen elke 15 minuten. Net als vroeger op de middelbare school, waar ik na elke les de dames toilet invluchtte, waar ik - tezamen met alle andere hippe meiden - mijn haar toupeerde en van nog meer gel en haarlak voorzag. En dat is precies wat ik met dit kapsel moet doen. Onderhoud. Twintig keer per dag met mijn handen in door het haar. Want al die korte plukjes die wulps en parmantig voor volume horen te zorgen, die liggen met mijn type haar al na 10 minuten weer plat tegen mijn schedel aan.

Jaja... ik hoor je wel. DE FOTO! DE FOTO! We willen bewijs dat je niet uit je (nu zo kale) nek zit te kletsen. Maar ik kan de foto niet alleen maken. Imani is op school, Norman op werk. Ik heb het wel geprobeerd, natuurlijk. Voor de spiegel. En op de zelf-ontspanner. Maar het lukt niet. Dus je moet even wachten tot er iemand thuis is om me te helpen. Zo spannend is het nou ook weer niet, het is eigenlijk gewoon een bobje. Maar dan met korte laagjes. Even geduld dus. Ga ondertussen maar even zingen. "Happy Birthday" voor mijn zwager Joel. Love you B.I.L., van harte gefeliciteerd. Ik wens je veel inspiratie en succes toe in het komende jaar!