GOOD BYE

Parenclub

Net als de NOS wil ik natuurlijk ook graag stilstaan bij alle hoogte- en dieptepunten van het afgelopen jaar. Wat is nou oudejaar zonder terugblikken? Zeg maar mijn persoonlijke jaaroverzicht 2007. Daar moet ik best even voor gaan zitten en waarschijnlijk wordt het geen avondvullend programma. Maar het is toch best de moeite waard om aan het eind van het jaar te reflecteren op wat geweest is. Van die fijne "ohja, weet je nog?!" momenten, die je eigenlijk alweer weggestopt had, samen met de foto's die je nog moet inplakken van de zomervakantie en het zwemdiploma van je kind dat nu vergeeld en vergeten aan de koelkast hangt.

Voor mij gaat 2007 vooral de boeken in als een van de meest moeilijke jaren uit mijn 36-jarige geschiedenis. Maandenlange huilbuien, compleet passieve dagen en een enorme frustratie waar ik me doorheen moest worstelen. En dat heb ik overleefd! Maar het was ook een jaar van vele snoepreisjes en dat begon al direct in de eerste week van januari met een tripje naar Parijs. Imani is voor het eerst naar school, ook memorabel. Ik heb elk jaar zo'n opgelucht gevoel op Oudejaarsavond. Pfff.... weer een heel jaar doorgekomen. Niemand overleden in mijn directe omgeving en zelf spring ik ook nog rond. Maar daarnaast, naast dat overleven, wat is er gebeurd allemaal? Ik ga een jaaroverzicht maken. Jij ook? En mag ik de jouwe dan ook zien? Vind ik leuk. Ik geef me hier het hele jaar bloot en ik wil eigenlijk ook wel eens weten wat er bij jou allemaal gebeurd is dit jaar. Bovendien heb ik geen oudejaarsconference hier op TV (en gen oliebollen), dus mijn enige vorm van oer-Hollandse oudejaarsentertainment komt van jullie (oh, en 'uitzendinggemist.nl' natuurlijk). Kom op, tell me. Nieuwe auto? Nieuwe borsten? Nieuwe verkering? Eindelijk aan de botox? Nieuwe collega waar je al sinds april elke vrijdag stiekem mee gaat lunchen? Gestopt met roken? Op vakantie geweest? Je cavia overleden? Wat is er allemaal gebeurd in JOUW 2007?
Nee, hoeft niet meteen nu. Je moet natuurlijk nog oliebollen bakken en je brievenbus dichtplakken tegen de rotjes morgen en de video instellen voor Youp van het Hek. Maar daarna, met een kater en dat restje champagne dat nog in de koelkast stond, op nieuwjaarsdag. Afgesproken? Warm die appelflap nog 1 keer op in de magnetron, beetje poedersuiker erover en dan komen we hier allemaal dinsdag weer terug met ons eigen persoonlijke jaaroverzicht 2007! Alle "gemiddeld 50 per dag" bezoekers die altijd stilletjes meelezen (ja, ook jij, Clark Kent). En als 'lid geworden van de parenclub' jouw hoogtepunt van 2007 was, dan mag je dat wat mij betreft ook best anoniem insturen!

Happy New Year allemaal! Doe en rijd voorzichtig....

En? Hoe "fijn" waren de kerstdagen?

Pijn in mijn buik van al het vreten.
Pijn in mijn armen van al het tennissen op de Wii.
Pijn in mijn portemonnee van de aanschaf van voorgenoemde Wii op de zwarte markt.
Pijn in mijn hart omdat kerst me aan Nolan doet denken en er alweer een jaar voorbij is zonder zwanger te raken (oh nee, wacht, een miskraam in september, ook fijn).
Pijn in mijn hoofd van al het nadenken over de toekomst (of misschien door de grote hoeveelheid wijn die ik gisteren achterover heb geslagen).

En nu maar hopen dat de tandarts open is tussen kerst en nieuwjaar

Untitled from jessebezz on Vimeo.

tja.

Heb je ook wel eens van die dagen dat je gewoon NERGENS zin in hebt? Liever lui dan actief, liever alleen dan sociaal? Geen zin om af te spreken, uit te gaan, aan de telefoon te hangen? Ik heb dat vaak. Er zijn hele periodes van druk, gezellig en doe me nog maar een wijntje. En dan heb ik weer een hele tijd behoefte aan mijn eigen ding. Geeft niks. De een is heel steady en heeft een vaste sportavond, een vaste bioscoopavond en heeft alle weekenden voor een heel jaar voooruit gepland. En vindt dat prettig. Een ander worddt van plannen kriegelig en kan juist pas een uur van te voren bedenken of ie zal gaan feesten of slapen en met wie (dat feesten dan), gaan schaatsen of met een boek op de bank zitten en maakt driedubbele afspraken op de ene zaterdag en heeft niks staan voor het volgende weekend. En vindt dat fijn.

Drie keer raden in welke categorie ik val...

Nu tref ik mezelf weer in zo'n fase waarin ik toch eigenlijk het allerallerallerliefst op de bank ga zitten met die hele stapel tijdschriften die mijn zus aan me doorgaf (bedankt Judith! een collegaatje van mijn zus die ik niet eens ken maar die mij al haar Jan's en Linda's geeft). "Joh lekker toch, moet je gewoon doen!" Ga lekker op die bank zitten, laat je een keer verwennen door je moeder en geniet ervan dat je niet hoeft te koken, wassen, strijken, opruimen.

Ja. Tuurlijk. Maar waarom voel ik me dan zo schuldig?

Want nu ben ik alweer 7 dagen in Nederland. En heb nog bar weinig gedaan. Ik had een hele lijst. Een onmogelijke lijst, maar toch. De ambitie was er. Ik zou IE-DE-REEN gaan bezoeken, ik zou Imani cultureel bijspijkeren (een Hollandse molen bezoeken, een middagje Amsterdam inclusief een rondvaart langs het huis waarin ze geboren is, naar de sauna met mijn zus, weer eens een avondje stappen met Norman en mijn zus helpen om de kamer van Dumee te metamorferen), Erik's nieuwe kantoor bekijken, mijn zwager helpen met een business plan. Maar tot nu toe is op die lijst alleen het Sinterklaas vieren afgestreept. En de Nederlandse cultuur voor Imani? Die krijgt ze voornamelijk van TV.

Ik heb geen zin om te socializen. Ik heb zelfs nog niet eens de telefoon opgepakt en rondgebeld dat ik er ben. Wat me echt zorgen gaat baren. Ik mis al mijn vrienden zo vreselijk als ik in Amerika zit. Maar toch loop ik nu bij niemand de deur plat. De meesten kennen mijn patroon inmiddels wel. De eerste week is bijkomen, uitslapen, mijn draai vinden en wat tijd "thuis" doorbrengen. Maar dan de tweede week is er stress en soms zelfs tranen. Want dan voel ik me "overwhelmed" met wat ik allemaal nog wil doen terwijl de dagen wegtikken. Vandaag is het maandag. MIDDAG. Dit weekend vertrekken we alweer. Als ik iedereen minstens 1 keer wil zien (en geloof me, dat is geen manier van vriendschappen onderhouden, 1x kort en vluchtig bij iemand langs), dan zal ik zo'n 3 bezoekjes in een dag moeten proppen, terwijl ik ook wel eens een keer met mijn moeder naar de Haagsche Mart wil. Heb ik al in geen jaren gedaan. Of wat dacht je van een dagje lekker alleen door de stad struinen (ja, dat lijkt onbelangrijk, maar als je op een eiland woont zonder noemenswaardige winkelstraat, dan is dat iets waar je al maanden van droomt)? Ook nog niet gedaan.

Dat geeft normaal helemaal niks. Hebben we allemaal wel eens last van. Een beetje begripvolle vriend of vriendin zou dan zeggen "joh, spreken we toch gewoon volgende week af?"

Maar dan zit ik weer in Amerika.

(Voor wie zich wil wagen aan een psychologische verklaring... Norman zegt dat ie een terugkerend patroon ziet als we hier zijn... dat ik DAN altijd NET zo'n bui heb dat ik me liever terugtrek op de bank; als ik heel eerlijk ben zie ik dat zelf ook wel... Wat zou Freud hiervan zeggen? Mijn vriendin Esther -net aan de telefoon- zegt ervan dat ik vooral te veel bezig ben met anderen 'pleasen' en me druk maken of ik anderen wel het gevoel heb gegeven dat ze nog belangrijk voor me zijn, door een bliksembezoek af te leggen aan zoveel mogelijk mensen.)

Je weet dat je oud wordt als ...

... meerdere van je vriendinnen van dezelfde leeftijd aan de botox zijn
... je met de auto naar de stad rijdt en met de tram naar huis komt
... je elke dag voor de spiegel je wangen strak naar achteren trekt en denkt "ZO zie ik er leuk uit!"
... de kreukels van je kussen 's ochtends een afdruk in je wangen achterlaten
... die slaaprimpels meer dan een uur nodig hebben om bij te trekken
... je in de hippe kledingzaken met "mevrouw" wordt aangesproken
... je op koopavond geen party flyers meer in je handen gedrukt krijgt
... je op koopavond wel een flyer voor een godsdienstbijeenkomst in je handen gedrukt krijgt
... de bediening van een hip restaurant je de hele avond met "U" aanspreekt, zelfs nadat je nadrukkelijk hebt verzocht om alsjeblieft te tutoyeren
... je het woord tutoyeren gebruikt!

Een weekje in Nederland. Goed voor mijn zelfvertrouwen!

Is de waarheid niet gewoon makkelijker?

De avond voor Sinterklaas kon ze niet slapen van de opwinding. De avond na Sinterklaas kon ze niet slapen omdat er toch nog 1 ding was dat 'r dwars zat. Ik was al bijna in slaap, toen ze me wakker maakte.

"Mam? Waarom zijn de pieten zwart?"
"Daar hebben we het toch al over gehad, Imani... omdat ze door de schoorsteen kruipen. Da's roet, zo zwart als roet..." en ik probeer me om te draaien en verder te slapen.

Even is ze stil.

"Maar mam.... als ze dan douchen, en ik denk dat pieten dat ook doen, dan zijn ze de volgende dag toch weer gewoon wit?"