GOOD BYE

Maandagochtend

Untitled from jessebezz on Vimeo.
Untitled from jessebezz on Vimeo.

.... en nu?

Norm roept al jaren dat ik niet zo veel op het internet moet zetten en dat ie het al helemaal niet leuk vindt dat er foto's van Imani op staan. Ik noem hem een ouwe zeur en ga gewoon door.

Maar nou heeft een of andere perverse viezerik opmerkingen geplaatst bij GEWONE foto's van Imani. Opmerkingen als "lief zeg, ik zou haar graag een keer helemaal naakt willen zien" en andersoortige vunzigheden waar mijn maag echt van in een knoop raak.

Natuurlijk heb ik 'm gelijk geblokkeerd als contact, maar ik overweeg nu om het hele Flickr op te zeggen. Of zie ik nu spoken en verpest 1 rotte appel het voor allemaal?

Wat zou jij doen?

Moment of truth

Ik ben gek op gewetensvragen, maar nadat je een paar keer Scrupules met je vrienden hebt gespeeld, heb je dat ook wel gezien. Je kent inmiddels alle vragen en je weet nooit zeker of anderen wel eerlijk de waarheid vertellen. Vijftig verschillende dillema's in het spel, maar ik trek altijd weer het kaartje met de vraag "Stel, je hebt al tijdlang financiele stress. Op een ochtend vindt je een dure, sjieke portemonnee met daarin 1000 gulden (oh, weet je nog, guldens?!). Houdt je het geld, of breng je de portemonnee met inhoud naar de politie?". Vanzelfsprekend denkt iedereen "Yes! De goden zijn me goed gezind vandaag, is dat boffen! Ga gelijk een nieuwe leren tas kopen. Misschien wel met bijpassende laarzen". Maar dat zeggen we niet. Nee. We zeggen keurig wat we denken dat we zouden moeten zeggen. Wat de ander wil horen. Of als je heel dapper bent, dan zeg je in gezelschap "Nou dat ligt eraan". Waaraan? "Nou, kijk, vind ik die portemonnee in de  PC Hooftstraat, in de Versace winkel, dan is dat vast niet van een bijstandsmoedertje op weg naar de Aldi om 5 blikken knakworst te kopen om haar 12 hongerige, schoenloze kinderen te voeden".

Oh wat zou de wereld toch heerlijk recht voor z'n raap zijn als we allemaal gewoon durfden te vragen wat we ECHT willen weten van de ander. Wat verdien jij? Ben je wel eens vreemd gegaan? Ga je wel eens slapen zonder je tanden te poetsen? En als we allemaal gewoon zonder gene zouden antwoorden wat we werkelijk denken en doen als niemand kijkt. Maar daar heeft Fox TV wat op gevonden. Voor zover ik weet is het niet van John de Mol, dus ga ik ervan uit dat jullie het nog niet op TV hebben.

Dus laat mij je vertellen over een nieuwe TV programma "Moment of Truth" waar ik al weken naar uitkijk. Een deelnemer zit op een stoel, aan een LEUGENDETECTOR (ja, je leest het goed!) en krijgt 20 vragen voorgelegd. Gewetensvragen. En met elk eerlijk antwoord kan het lijdend voorwerp geld verdienen. Veel geld. Maarrrrr.... een leugen betekent dat je alles wat je tot nu toe verdient hebt in 1 klap kwijt bent. Als je op $100.000 staat, en het hele land (en dus ook je echtgenote vanaf de tribune) kijkt mee, dan moet je je echt afvragen of het de moeite waard is om eerlijk antwoord te geven op de vraag of je - als je de kans had - opnieuw met je vrouw zou trouwen, wetende wat je nu - na al die jaren - weet. Ai.

Tromgeroffel. De lampen dimmen. Zijn vrouw in het publiek wordt in beeld genomen. De camera flitst weer terug naar de deelnemer in de grote paarze stoel. Je ziet 'm zweten, op z'n lip bijten. Het grote geldbedrag komt nog eens in beeld. Wat zal ie doen? Als ie zegt "ja, ik zou ZO weer met haar trouwen" dan is de kans groot dat de polygraaf afgaat. Toet! Jokkebrok. Je vindt 'r oud en lelijk en een saaie zeur ook nog. Je zou nooit meer met 'r trouwen, nu twintig jaar later. Bovendien ben je nu je $100.000 kwijt omdat je gelogen hebt. Het alternatief? Hij kan - en plein public - eerlijk toegeven dat ie het waarschijnlijk niet weer zou doen. Achteraf gezien had ie liever vrijgezel gebleven, of met de buurvrouw getrouwd. Maar als ie heel eerlijk is nu, kan ie zijn net gewonnen $100.000 waarschijnlijk gebruiken voor een dure advocaat om de scheiding te regelen.

Na de reclame....

Heerlijk! Spanning en sensatie. Ik kijk al een week uit naar deze nieuwe show. De voorstukjes zien er spectaculair uit. Iedereen heeft 't erover. Want na 7 jaar Idols lopen we daar ook niet meer warm voor. Afgelopen woensdag was het dan zo ver. Behalve dan dat het tergend langzaam gaat (na de reclame!), was het toch de moeite waard om andere mensen te zien hakkelen en stotteren en om de waarheid heen te dansen. Zolang IK maar niet in die stoel zit is het leuk. Een fitness instructeur verliest uiteindelijk een groot bedrag als ie - onder het toeziend oog van zijn vrouw - ontkent onnodig de billen te betasten van zijn vrouwelijke clientele. Nu weet ik uit ervaring dat fitness instructeurs a) onnodig aan vrouwen zitten en b) daar altijd over liegen. Maar de rest van de show is de moeite waard. Een andere man liegt als wordt gevraagd of ie een nier zou afstaan om zijn vaders leven te redden ("laat maar lekker doodgaan", moet ie gedacht hebben). Een ex profvoetballer - onder druk van de leugendetector - geeft schorvoetend toe dat ie na het voetballen wel eens de andere blote spelers begluurt onder de douche. Weer een ander biecht op stiekem naar internet porno te kijken zonder dat zijn vrouw het weet en een vrouwelijke deelnemer is toch niet zo natuurlijk schoon als ze altijd had doen voorkomen (Zijn dat je eigen borsten? Nee. Heb je wel eens wat aan je gezicht laten doen. Ja. Haar vriendinnen op de tribune blijven er bijna in. Echt? Botox? Jij?). Ga er maar aan staan (of liever: zitten): Heb je wel eens een online flirt gehad? Zou je een collega de schuld geven van jouw fout, als dat een verdubbeling van je salaris kan opleveren (en ontslag voor de collega)? Denk je dat je over 5 jaar nog met je man getrouwd bent. Verlang je naar buitenechtelijke sex?

Djeez, sommige dingen durf ik nog niet eens aan mezelf toe te geven. Laat staan voor het grote TV publiek. Maar voor geld doen mensen een hoop, anders bestond Fear Factor ook niet. Wie eet er nou een emmer stierenballen op? Rauw en zonder peper en zout.

Volgende week woensdag zeker mijn video zetten. Laat me weten of je de vragen van volgende week wilt horen. En ik weet dat je nieuwsgierig bent.... mijn antwoord is JA!

(Ja, ik zou die portemonnee WEL naar de politie brengen. Vrouwen in Versace jurken kunnen ook 12 hongerige kinderen hebben).

Aardrijkskunde

Had ik al verteld dat mijn man deze week in Abu Dhabi is? En als je niet weet waar dat ligt... dat geeft niks. Ik moest ook net doen alsof en daarna stiekem googlen.

 

Oude Jess hier.

In 2008 probeer ik minder achter de computer te zitten en meer efficient de dagen in te vullen. Ik hoef heus niet 5 keer per dag de Telegraaf online te checken (die zou ik uberhaupt niet moeten lezen, jaja) en Hyves is eigenlijk alleen een excuus om niet te hoeven koken 's avonds. Die smilies? Kom op jongens, wat zijn we.... tieners?

Maar goed, whazzup schoot er ook een beetje bij in. En dat was niet om het goede voornemen. Maar meer omdat ik niks spannends te vertellen heb en na 4 jaar bloggen. En ik had me ook al voorgenomen om nooit meer over anderen te praten, dus wat blijft er dan nog over?

Alleen.... nu kom ik net terug van mijn goede vriendin A.'s huis en djeez... moet je dit nou horen: A. heeft 3 kinderen en een baan. Dus - zoals het een echte Amerikaanse betaamd - ook een nanny. De nanny die ze de afgelopen twee jaar had, heeft opgezegd. En sinds vandaag begon haar nieuwe 'nanny'. Ik heb 'r gezien. Leuke meid, jong dingetje, jaar of 25. Maar ook weer niks bijzonders. Vast heel kundig, maar daar gaat het nu niet om. Waar het wel om gaat: haar naam is Jessica. Als in: mijn naam! En in dat eerste uurtje dat we samen bij A. thuis waren (en waarvan ongetwijfeld nog vele uren volgen, want ik zie A. elke dag omdat onze dochters dikste vriendinnen zijn), leverde dat al direct hele rare situaties op. "He Jessica, wil jij even de boodschappen uit mijn auto halen en uitpakken?" Ik: nee, doe lekker zelf! "He Jess, waar heb je de balletschoenen gelaten?" Ik: weet ik veel. "He Jessica, bedankt dat je al dat kinderspeelgoed hebt opgeruimd!" Ik (die net voor de aardigheid de stiften had opgepakt van de vloer): graag gedaan hoor! (terwijl de andere Jessica schijnbaar de hele dag had gesloofd op de rest van de huiskamer). En toen A. aan de telefoon met haar man: "schat, we bestellen pizza, ik laat het Jessica zo even halen". Ik: echt waar? Je hebt me niks gevraagd. Dus A. begint te lachen en laat haar wederhelft aan de andere kant van de lijn weten dat dit zo niet werkt, met die verwarring van namen, en dat we snel met een oplossing moeten komen om de twee Jessica's uit elkaar te houden. "Ja, da's slim", denk ik nog, "net als dat we vroeger op school kleine Jeroen en rooie Jeroen hadden". Ik bedenk me wat voor een creatieve draai we hieraan kunnen geven. Want voor je het weet hang je jarenlang aan zo'n bijnaam. Rooie Jeroen is waarschijnlijk allang kaal nu, maar zijn vrienden noemen 'm vast nog Rooie (aantekening: toch eens opzoeken op Hyves). Hmm, lange Jess en korte Jess (gelukkig ben ik de lange). Of nanny-Jess en Jess-Jess. Slanke Jess en dikke Jess (alhoewel, de nieuwe Jess en ik zijn beiden hier nog daar, dus dat is niet echt verhelderend). Voor mijn part blonde Jess en donkere Jess. Dutch Jess en American Jess. Anything! Maar wat stelt haar man voor aan de andere kant van de lijn, terwijl ik nog zit na te denken? "Weet je wat, we noemen de nanny wel "jonge Jessica".

Ik ben in shock. Wat ben ik dan?

******

Toevoeging aan mijn lijst met goede voornemens:
* werken aan eigenwaarde
* als dat niet werkt: botox

Dit gebeurt alleen mij!

Ik heb een hond. En ik heb een kat. Nee, dit is geen spreekbeurt. Maar een illustratie hoe ik echt beter moet werken aan mijn goede voornemen voor 2008 om niet meer over anderen te praten, TENZIJ het positief is. Dat goede voornemen, lieven mensen, heeft precies 24 uur stand gehouden. En wel hierdoor:

De hond en kat dus. Als we op vakantie gaan, moet ik voor beide beesten een oppas regelen. De meeste mensen vinden het niet erg om eens per twee dagen de kat een flinke berg brokjes te voeren. Maar de hond is een ander verhaal. Want wie wil er nou voor een grote ADHD rottweiler zorgen? Eentje die in je bed slaapt en chronische aandachts-issues heeft, daarom dus continue geaaid moet worden en waarmee je ook nog eens elke dag minstens een uur moet wandelen (ahum... want dat leek ons zo leuk, toen we 'r als puppy kochten.... lekker wandelen).

De afgelopen twee jaar hadden we Anna als we op vakantie gingen. Voor $25 per dag komt ze 's ochtends en 's avonds langs om met de hond te wandelen en beide beesten te voeren en te aaien. Ja, da's lekker betaald, maar dat verdienen alle "petsitters" hier ongeveer. Begin maar niet eens over de prijzen van de babysitters... Een kennel is zelfs meer dan $35 per dag en dan zitten ze zo zielig in een hokje de hele dag. Dus reken maar uit hoeveel ik boven op een ticket naar Nederland moet neertellen als ik voor twee weekjes naar 'huis' wil. Je zou bijna overwegen je hond aan een boom te binden voor vertrek, maar als je in zo'n klein dorp woont als wij, dan kom je daar ook niet mee weg zonder gevangenisstraf daarvoor houd ik toch te veel van Ruby.

Ik heb Anna nog nooit ontmoet. We communiceren via de telefoon en via briefjes op de koelkastdeur. Wij zijn immers op vakantie als zij komt en ze weet dat de sleutel onder de bloempot ligt. We laten geld voor haar achter in een envelopje en de rest gaat op goed vertrouwen. Komt ze wel? Wandelt ze wel met de hond? Of gaat ze door mijn laadjes en leest ze mijn dagboeken? Speelt ze wel met de kat, of gaat ze gewoon een uur op mijn bank naar Oprah kijken?

Vandaag  moest ik met de hond en de kat naar de dierenarts. Ze moesten alletwee nieuwe prikken. Verplicht, moet van de hondenpolitie. De hond moet een dingetje om d'r halsband dat ze helemaal bijgeprikt is. En ook al denk ik niet dat de kat tijdens haar nachtelijke strooptochten door de animal control zal worden aangehouden, ik wil graag dat ze ook gezond blijft. Want stiekem houd ik meer van haar dan van de hond. Ze is zo zacht, zo wit en puur, zo lief. Overdag dan. 's Nachts zwerft ze mijlenver van huis en komt terug met het bloed van een vogel aan haar witte vachtje, of een konijn in d'r bek. Ze kan dus ook wel wat inentingen gebruiken.

Nadat de dierenarts mijn beestjes voor honderden dollars met tegengif heeft volgepompt, loop ik naar de recetionistes om te betalen. De hond rent als een dolle door de wachtkamer, want ze kan niet kieze bij wie ze zal bedelen om wat aandacht. En de kat glipt tot drie keer toe uit d'r mandje. Ik trek mijn credit card en denk met pijn in mijn hart aan dat leuke jurkje in de uitverkoop dat ik gisteren zag en dat ik zeker voor dit geld had kunnen kopen.

Naast het bureau van de receptionistes is een grote, zware deur met een raam dat een blik werpt op de kennel. Hier verblijven de honden die geen Anna hebben, als hun baasje op vakantie gaat. Ik hoor ze luid blaffen. Ik maak een praatje met de receptionistes - het zijn er twee - en ik vraag kwasi nonchalant, als conversatiemaker meer dan uit interesse - hoevaak de honden in de kennel worden gewandeld. "Oh, twee keer per dag" antwoord de ene receptioniste. "Hmmm... misschien is dat wat voor Ruby de volgende keer". En nog voordat ik haar reactie heb afgewacht doe ik er onnodig een schepje bovenop. "Ja... want normaal hebben we een hondenoppas als we weggaan, maar de laatste keer waren we niet helemaal tevreden. De dokter zegt dat de hond te dik is en ik vraag me af of ze wel werd uitgelaten de afgelopen twee weken. Ik vind zelf ook dat ze is aangekomen en het huis was een ravage alsof de hond zich stierlijk verveeld had.... misschien moet ik 'r volgende keer hier brengen!".

De receptioniste kijkt me verontwaardigd aan. "But I DID walk her every day! Really!" Ik kijk 'r nietbegrijpend aan. Wat bedoeld ze? "I'm Anna, your petsitter... and really, I did walk her".

Ik kon wel door de grond zakken. Mijn hersenen gaan razendsnel. Hoe red ik me hieruit? Hoe herkent ze mij dan, als ik haar niet herken? Oh wacht, Ruby en Coco. Duh!
Ik stamel nog dingen als "...maar je lijkt helemaal niet op Anna..." (hoe kan ik dat nou weten, ik bedoelde te zeggen "je bent niet zoals ik me voorgesteld had") en "oh, je zal haar wel te veel gevoerd hebben dan" om de nadruk weg te halen van de beschuldiging dat ze niet gewandeld werd, maar waardoor arme Anna nog meer in de verdediging springt ("ik heb 'r precies gevoerd zoals het briefje zei!"). Ik besluit mijn mond verder maar te houden en loop met een knalrood hoofd bij de dierenarts weg. Hoe groot is de kans dat je tegen een wildvreemde OVER een wildvreemde praat en de wildvreemde blijkt de wildvreemde te zijn?