Ik geef niemand in mijn familie de schuld. Erfelijk is erfelijk. Maar ik had zo gehoopt dat het MIJ niet zou overkomen:
VANDAAG HAD IK TWEE HAREN UIT MIJN KIN. DONKERE, DIKKE HAREN.
Misschien is het eenmalig. Maar als ze over een maand weer terug zijn, dan zit er niks anders op. Een pincet gereed op elke vensterbank, in elk laadje, in elke jaszak. En zo'n vergroot spiegeltje, waar ik ook eigenlijk nog niet aan toe ben. Wie weet wat ik nog meer vind...
Nou, zeker weten dat mijn kans op een bos rozen van een geheime internet aanbidder op Valentijn, over twee weken, nu wel heel erg klein wordt.
