Ik heb een hond. En ik heb een kat. Nee, dit is geen spreekbeurt. Maar een illustratie hoe ik echt beter moet werken aan mijn goede voornemen voor 2008 om niet meer over anderen te praten, TENZIJ het positief is. Dat goede voornemen, lieven mensen, heeft precies 24 uur stand gehouden. En wel hierdoor:
De hond en kat dus. Als we op vakantie gaan, moet ik voor beide beesten een oppas regelen. De meeste mensen vinden het niet erg om eens per twee dagen de kat een flinke berg brokjes te voeren. Maar de hond is een ander verhaal. Want wie wil er nou voor een grote ADHD rottweiler zorgen? Eentje die in je bed slaapt en chronische aandachts-issues heeft, daarom dus continue geaaid moet worden en waarmee je ook nog eens elke dag minstens een uur moet wandelen (ahum... want dat leek ons zo leuk, toen we 'r als puppy kochten.... lekker wandelen).
De afgelopen twee jaar hadden we Anna als we op vakantie gingen. Voor $25 per dag komt ze 's ochtends en 's avonds langs om met de hond te wandelen en beide beesten te voeren en te aaien. Ja, da's lekker betaald, maar dat verdienen alle "petsitters" hier ongeveer. Begin maar niet eens over de prijzen van de babysitters... Een kennel is zelfs meer dan $35 per dag en dan zitten ze zo zielig in een hokje de hele dag. Dus reken maar uit hoeveel ik boven op een ticket naar Nederland moet neertellen als ik voor twee weekjes naar 'huis' wil. Je zou bijna overwegen je hond aan een boom te binden voor vertrek, maar als je in zo'n klein dorp woont als wij, dan kom je daar ook niet mee weg zonder gevangenisstraf daarvoor houd ik toch te veel van Ruby.
Ik heb Anna nog nooit ontmoet. We communiceren via de telefoon en via briefjes op de koelkastdeur. Wij zijn immers op vakantie als zij komt en ze weet dat de sleutel onder de bloempot ligt. We laten geld voor haar achter in een envelopje en de rest gaat op goed vertrouwen. Komt ze wel? Wandelt ze wel met de hond? Of gaat ze door mijn laadjes en leest ze mijn dagboeken? Speelt ze wel met de kat, of gaat ze gewoon een uur op mijn bank naar Oprah kijken?
Vandaag moest ik met de hond en de kat naar de dierenarts. Ze moesten alletwee nieuwe prikken. Verplicht, moet van de hondenpolitie. De hond moet een dingetje om d'r halsband dat ze helemaal bijgeprikt is. En ook al denk ik niet dat de kat tijdens haar nachtelijke strooptochten door de animal control zal worden aangehouden, ik wil graag dat ze ook gezond blijft. Want stiekem houd ik meer van haar dan van de hond. Ze is zo zacht, zo wit en puur, zo lief. Overdag dan. 's Nachts zwerft ze mijlenver van huis en komt terug met het bloed van een vogel aan haar witte vachtje, of een konijn in d'r bek. Ze kan dus ook wel wat inentingen gebruiken.
Nadat de dierenarts mijn beestjes voor honderden dollars met tegengif heeft volgepompt, loop ik naar de recetionistes om te betalen. De hond rent als een dolle door de wachtkamer, want ze kan niet kieze bij wie ze zal bedelen om wat aandacht. En de kat glipt tot drie keer toe uit d'r mandje. Ik trek mijn credit card en denk met pijn in mijn hart aan dat leuke jurkje in de uitverkoop dat ik gisteren zag en dat ik zeker voor dit geld had kunnen kopen.
Naast het bureau van de receptionistes is een grote, zware deur met een raam dat een blik werpt op de kennel. Hier verblijven de honden die geen Anna hebben, als hun baasje op vakantie gaat. Ik hoor ze luid blaffen. Ik maak een praatje met de receptionistes - het zijn er twee - en ik vraag kwasi nonchalant, als conversatiemaker meer dan uit interesse - hoevaak de honden in de kennel worden gewandeld. "Oh, twee keer per dag" antwoord de ene receptioniste. "Hmmm... misschien is dat wat voor Ruby de volgende keer". En nog voordat ik haar reactie heb afgewacht doe ik er onnodig een schepje bovenop. "Ja... want normaal hebben we een hondenoppas als we weggaan, maar de laatste keer waren we niet helemaal tevreden. De dokter zegt dat de hond te dik is en ik vraag me af of ze wel werd uitgelaten de afgelopen twee weken. Ik vind zelf ook dat ze is aangekomen en het huis was een ravage alsof de hond zich stierlijk verveeld had.... misschien moet ik 'r volgende keer hier brengen!".
De receptioniste kijkt me verontwaardigd aan. "But I DID walk her every day! Really!" Ik kijk 'r nietbegrijpend aan. Wat bedoeld ze? "I'm Anna, your petsitter... and really, I did walk her".
Ik kon wel door de grond zakken. Mijn hersenen gaan razendsnel. Hoe red ik me hieruit? Hoe herkent ze mij dan, als ik haar niet herken? Oh wacht, Ruby en Coco. Duh!
Ik stamel nog dingen als "...maar je lijkt helemaal niet op Anna..." (hoe kan ik dat nou weten, ik bedoelde te zeggen "je bent niet zoals ik me voorgesteld had") en "oh, je zal haar wel te veel gevoerd hebben dan" om de nadruk weg te halen van de beschuldiging dat ze niet gewandeld werd, maar waardoor arme Anna nog meer in de verdediging springt ("ik heb 'r precies gevoerd zoals het briefje zei!"). Ik besluit mijn mond verder maar te houden en loop met een knalrood hoofd bij de dierenarts weg. Hoe groot is de kans dat je tegen een wildvreemde OVER een wildvreemde praat en de wildvreemde blijkt de wildvreemde te zijn?
